قصايد او با بهترين آثار اساتيد گذشته‌ى ادب فارسى برابرى مى‌كند. آخرين قصيده‌اش «جغد جنگ» نام داشت كه در سال ١٣٢٩ شمسى سرود و پس از آن در ارديبهشت ماه سال ١٣٣٠ ه‌. ش. بدرود حيات گفت.١

-*-

در رثاء حسين (ع):
اى فلك آل على را از وطن آواره كردى ***** زان سپس در كربلاشان بردى و بيچاره كردى
تاختى از وادى اَيمَن٢ غزالان حرم را ***** پس اسير پنجه‌ى گرگان آدمخواره كردى
چشم پاك شيرمردان را نمودى پاره‌پاره ***** هم دل شير خدا را زين مصيبت پاره كردى
گوشواره عرش رحمن٣ را بريدى سر، پس آنگه ***** دخترانش را ز كين بى‌گوشوار و ياره٤ كردى
جبهه‌ى٥ فرزند زهرا را ز سنگ كين شكستى ***** تو مگر اى آسمان! دل را ز سنگ خاره كردى
تا كنى خورشيد عصمت را به ابر كينه پنهان ***** دشت را ز اعداى دين پر ثابت و سيّاره كردى
جورها كردى ز اوّل، در حقّ پاكان و ليكن ***** در حقّ آل پيمبر جور را يكباره كردى
كودكى ديدى صغير اندر ميان گاهواره ***** چون نكردى شرم و از كين قصد آن گهواره كردى
چاره مى‌جستند در خاموشى آن طفل گريان ***** خود تو در يك لحظه از پيكان تيرش چاره كردى
سوختى از آتش كين خانه‌ى آل على را ***** وايستادى بر سر آن آتش و نظّاره كردى
خانمان آل زهرا رفت بر باد از جفايت
آوخ از بيداد و داد از جور و فرياد از جفايت

***
آسمانا جز به كين آل پيمبر نگشتى ***** تا نكشتى آل زهرا را از اين ره برنگشتى
چون فكندى آتش كين در حريم آل ياسين ***** ز آه آتش بارشان چون شد كه خاكستر نگشتى‌؟
چون بديدى مسلم اندر كوفه بى‌يار است و ياور ***** از چه رو، او را در آن بى‌ياورى، ياور نگشتى!
چون دو طفل مسلم اندر كوفه گم كردند ره را ***** از چه آن گمگشتگان را جانبى رهبر نگشتى‌؟
چون به زندان عبيد اللّه فتادند آن دو كودك ***** از چه رو غمخوار آن دو كودك مضطر نگشتى‌؟
چون تن آن كودكان از تيغ حارث٦ گشت بى‌سر ***** از چه رو، بى‌تن نگشتى، از چه رو بى‌سر نگشتى‌؟

[١] - زندگانى و آثار بهار؛ مقدمه با تلخيص، ص ٨-١٨.

[٢] - وادى ايمن: وادى مقدسى را گويند و آن بيابان و صحرايى است كه در آنجا نداى حق سبحانه تعالى به موسى (ع) رسيد.

[٣] - گوشواره عرش رحمن: منظور امام حسين (ع) است.

[٤] - ياره: دستبند، طلا يا نقره.

[٥] - جبهه: پيشانى، جمع آن جباره است.

[٦] - حارث: قاتل طفلان مسلم بن عقيل.