دانشنامه شعر عاشورایی - محمد زاده، مرضیه - الصفحة ١٠١٨ - الهامى كرمانشاهى
ز
يكسو خداوند دين بىپناه ***** ستاده
به ميدان آوردگاه
زده تكيه بر نيزهى بىكسى
***** پى كشتنش نيزه برپا بسى
نمانده كس از جان نثاران
او
***** به خون غرقه خويشان و ياران او
ز اصحاب و اخوان نامآورش
***** نمانده به جا جز على اكبرش
ز يكسو زنى چند بىغمگسار ***** غريب و پسر كشته و داغدار
ز يكسو بسى كودك ماهوش
***** به گردون برآورده بانگ از عطش
ز بىيارى شاه و اهل حرم
***** دل ساقىِ تشنه لب شد دژم
به خود گفت هنگامت آمد
فراز
***** يكى چاره از بهر رفتن بساز
بيامد بر خسرو راستين ***** بدو خيره چشم سپهر و زمين
بگفت اى نگهبان هر دو
جهان
***** خداوند هر آشكار و نهان
دل من ازين زندگى سير شد ***** به راه تو جان دادنم دير شد
تو تنها، به خون خفته
اخوان من
***** نيايد به كار اين تن و جان من
مرا جان از آن داده
پروردگار
***** كه در خاك پاى تو سازم نثار
مخواه از در قرب حق
دوريم
***** ببخشا پى رزم دستوريم١
شهنشه بدو خواند بس
آفرين
***** سپس گفت كاى پور ضرغام دين
به من گر همى بايدت
ياورى ***** بكن
جهد كآبى به دست آورى
كه اين كودكان تر نمايند
كام ا ***** ز آن پس بكن روز بد خواه شام
ابو الفضل از اين مژده
دلشاد گشت ***** ز
بند غم و رنج آزاد گشت
ببوسيد پيش برادر زمين
***** چو حيدر برِ سيّد المرسلين
به بدرود آل رسول امين
***** روان شد چو جان از بر شاه دين
ستمديدگان را چو بدرود
كرد ***** پى
آب سر جانب رود كرد
چو بر آبِ روِد روان
بنگريست
***** ز لب تشنگان ياد كرد و گريست
همى گفت كاى آب شيرين
گوار ***** ز
آب آفرين شاه شرمى بدار
روانى تو بر خاك و سنگ
زمين ***** لبِ
تشنه، آل رسول امين
تو موج اندر آورده جوشان
همى
***** سكينه ز بهرت خروشان همى
سزد كز تو نوشند مردم
تمام
***** بميرند آل على تشنهكام
كفى آب برداشت تا نوشدا
***** كه كمتر دلش از عطش جوشدا
به ياد آمدش كام خشك
امام ***** به
خود گفت اين آب بادت حرام
ره يارى اين نيست آزرمدار ***** ز روى برادر يكى شرمدار
تو سيراب و نوباوهى
مصطفى
***** چنان تشنه، اين نيست رسم وفا
[١] ديوان الهامى كرمانشاهى؛ ص ٢٤٣ و ٢٤٤.