دانشنامه شعر عاشورایی - محمد زاده، مرضیه - الصفحة ١٠١٩ - الهامى كرمانشاهى
ننوشيد
يك قطره زان آب سرد ***** شكيبش
سر چرخ را خيره كرد
به رود روان با دلى پر ز
تاب
***** فرو ريخت از دست و از ديده آب
چو از دست آن آب را
برفشاند
***** ملك از فلك بروى احسنت خواند١
***
وصيّت نمودن حضرت عبّاس به امام (ع) و جان دادنش:
چو عبّاس آواى شه را
شنيد ***** يكى
ناله از ناى پر خون كشيد
بگفتا كه اى شاه يزدان
شناس
***** به پروردگار جهانم سپاس
كه دادم به راهت سرو جان
پاك
***** نبردم من، اين آرزو را به خاك
دم آخرينم رسيدى به سر
***** تن از بوى تو يافت جانى دگر
كنون گر رسد مرگ من باك
نيست
***** كه انجام هر زنده جز خاك نيست
سه خواهش مرا هست از
شهريار
***** ز راه كرم سوى من گوش دار
نخستين روانم بود تا به
تن ***** مبر
سوى خيمه تن چاك من
كه از كودكان توام
شرمسار ***** ز
ناوردن آب شيرين گوار
دگر آنكه در ماتم من
منال ***** مكن
گريه اندر بر بدسگال
چو گريى تو، بدخواه
خندان شود
***** به كين خواستن تيز دندان شود
و ديگر تو گفتى كه از
همرهان
***** نماند درين روز كس زنده جان
مگر سيد الساجدين پور من
***** كه باشد پس از من امام ز من
از ايدر چو رفتى به سوى
حرم ***** چنين
كن سپارش بدان محترم
كه چون جاى كردى به يثرب
ديار ***** رها
گشتى از پيچش روزگار
ز عمّت دو كودك بود در
سراى
***** به جا مانده، دل خسته بىغمزداى
تو آن نورسان را پرستار
باش
***** ز هَر بد به گيتى نگهدار باش
يتيمند مشكن دل زارشان ***** پدروار بنگر به ديدارشان
ز گفتار او شه نباليد
سخت
***** فرو ريخت خون از مژه لختلخت
سترد از رخ و چشم او خون
و خاك
***** ببوسيدش آن چهرهى تابناك
جوان ديده بر روى شه
برگشاد ***** كشيد
آه و اندر برش جان بداد
خنك دوستدارى كه در پاى
يار
***** چو جان داد، يار آردش در كنار٢
[١] همان؛ ص ٢٥٥-٢٥٩ و ٢٦٠.
[٢] همان؛ ص ٢٩٢ و ٢٩١.