حاج محمود قارى زاده متخلّص به «قارى» به سال ١٣١٧ ه‌. ش، در شهر كاشان و در خانواده‌اى مذهبى متولد شد. وى از كودكى به مرثيه خوانى علاقه داشت و چون داراى ذوق و قريحه‌ى شاعرى بود به انجمن ادبى صباى كاشان راه يافت و رموز شعر و فنون آن را آموخت.

قارى زاده در جوانى به تهران مهاجرت كرد و به مدّاحى و مرثيه‌سرايى پرداخت و هنر خود را وقف خاندان پيامبر (ع) نمود و به شاعر اهل بيت مشهور شد. در سال ١٣٥٠ هجرى مجموعه‌اى از اشعارش به نام «بهار بى‌خزان» چاپ گرديد.١

-*-

مكتب حسين (ع)
بنگر حسين و مكتب با محتواى او ***** در حفظ دين بكوش كه اين است راى او
خوش قاطعانه بهر عدالت قيام كرد ***** كن پيروى و پاى بنه جاى پاى او
درس از حسين بگير كه ياران نامى‌اش ***** كردند تشنه جان گرامى فداى او
جانها فداى سرور آزادگان حسين ***** پاينده باد تا صف محشر لواى او
از نوجوان و كودك شش ماهه‌اش گذشت ***** آفاق گشته مات ز صدق و صفاى او
با اهل بيت، زاده‌ى زهرا وداع كرد ***** آمد به جبهه، لشگر غم از قفاى او
بر نيزه تكيه داده و هَل مِن مُعين بگفت ***** پاسخ دهند حق طلبان بر نداى او
اتمام كرد حجّت خود با سپاه كفر ***** تا اينكه خصم عذر نيارد براى او
ناگه كه سنگ كينه به پيشانى‌اش زدند ***** خون آمد و گرفت رخ حق نماى او
با جامه خواست پاك كند خون ز روى خود ***** گرديد جلوه‌گر دل درد آشناى او
دشمن به قلب پاكش تير سه شعبه زد ***** قطع حيات گشت و شد از تن قواى او
زد نيزه ظالمى دگر از كين به پهلويش ***** كز صدر زين به روى زمين گشت جاى او
با كردگار گرم مناجات شد حسين ***** با كام تشنه بود رضا بر قضاى او
زهرا كشيد ناله‌ى جانسوز از جگر ***** چون شمر، دين بريد سرش از قفاى او٢

***

گلخانه‌ى حسينى:
مشعل تابان عالم پاسدار دين حسين جان ***** رهنماى انس و جان احياگر آيين، حسين جان
گوشوار عرش اعلا، زينت دامان زهرا ***** ميوه‌ى بستان طاها، زاده‌ى ياسين، حسين جان
همّتت نازم كه كاخ ظلم را ويرانه كردى ***** گشت مستحكم ز عزمت پايه‌هاى دين، حسين جان

[١] سخنوران نامى معاصر ايران؛ ج ٤، ص ٢٧٧٣.

[٢] همان؛ ص ٢٧٧٤.