دانشنامه شعر عاشورایی - محمد زاده، مرضیه - الصفحة ١٤٤١ - احد ده بزرگى
امام
دل آنگه سخن ساز شد ***** لبش همچو دُرج گهر باز شد
كه اى دل تباران آگاه دل ره دل ***** مگيريد
با آه دل
كه ره بستن مست جانان خطاست ***** على مست و سرشار عشق خداست
به حق گشته ملحق رهايش كنيد ***** چو جان خود از خود جدايش كنيد
دگر اكبرم محو اكبر شده ***** به درياى وحدت شناور شد
به ناگاه آن غيرت بوتراب ***** برافشاند گيسو به پشت عقاب
خرامان چنان روح عريان عشق ***** به ميدان دل آمد آن جان عشق
چو چرخى زد آن رشك خورشيد و
ماه ***** خروشى برآمد ز قلب سپاه
كه اين سرو سرسبز بىسايه
كيست ***** بهشتى رخ مهر همسايه كيست؟
يكى گفت جان جوهر جوهر است ***** يكى گفت در دانهى كوثر است
يكى گفت خورشيد سرمد بود ***** ظهور جمال محمد (ص) بود
همه تيره بختان چنان بو لهب ***** نهادند انگشت حيرت به لب
گرفتار وسواس و حيرت شدند ***** سراپا عرق ريز خجلت شدند
چو زد خيمه حيرت در آن
رزمگاه ***** سپاه ستم پيشه گم كرد راه
على آن على قدرت صف شكن ***** پيمبر جمال حسينى سخن
دو ياقوت لب را چو گل باز
كرد ***** رجز را علىگونه آغاز گرد:
«منم روح سرسبز بستان عشق ***** بهار آفرين گلستان عشق
روان در رگم خونِ خون خداست ***** منم جوهر جوهر جان عشق
منم شاهد رويش لالهها ***** غزلخوان بزم شهيدان عشق
چو چشم سيه مست ساقى منم ***** سيه مست همدست مستان عشق
منم غيرت اللّه را نور چشم ***** منم چلچراغ شبستان عشق
نشايد ز خورشيد شب مشربى ***** نبندد به شب، روز پيمان عشق
به مولود كعبه كه تنها حسين ***** جهان را بود جان و جانان عشق
ولايت بود عشق و كس غير عشق ***** نباشد به گيتى نگهبان عشق
من آن سرخ عقلم كه همچون
قلم ***** نتابم سر از خطّ فرمان عشق
حسين است خورشيد و من ماه
او ***** نپويم رهى را به جز راه او»
چو چندى خروشيد آن شير مرد ***** علىگونه در دشت گاه نبرد
عطش آتش افروخت در خرمنش ***** شرر سر زد از چشمهى جوشنش
خمارى گريبان جانش گرفت ***** ز تن بىقرارى توانش گرفت
ز گلبرگ رويش گهر مىچكيد ***** ستاره ز قرص قمر مىچكيد
چو خونش ز تاب عطش جوش كرد ***** رجوعى به سرچشمهى نوش كرد