٩
اين مرغ سر بريده‌ى پر خون حسين توست ***** وين تشنه كام ناشده مدفون حسين توست
اين سروْ قامتى كه زد از سوز تشنگى ***** آتش به دجله، دود به جيحون حسين توست
اين طائرى كه زد به روى خاك دست و پا ***** وين ماهى ز شطّ شده بيرون حسين توست
اين داغدار كز غم اكبر كشيده آه وز آه ***** زد شراره به گردون حسين توست
اين شاه بى‌پناه كه از جور اين سپاه ***** گرديد كشته با دل محزون حسين توست
اين كشته‌ى غريب كز اوّل به سينه‌اش ***** اسرار و علم حق شده مخزون حسين توست
اين سرورى كه خفته به خاك و من از برش ***** بى‌اختيار مى‌روم اكنون حسين توست»
آنگاه قلب لشكر بدخواه آب كرد
وز سوز دل به مادر دلخون خطاب كرد:

١٠
»كاى مادر عزيز، بيا حال ما ببين ***** ما را اسير فرقه‌ى دور از خدا ببين
مادر بيا كه سوخت همه تار و پود ما ***** بار بلا به دوش من مبتلا ببين
در بند و قيد خصم، اسيريم و دستگير ***** لختى شتاب كرده و اين ماجرا ببين
بنگر كه دختران تو باشند بى‌پناه ***** نالان و زار از ستم اشقيا ببين
بنگر ز كعب نيزه سياه است كتف من ***** اين تازيانه‌ها به سرم آشنا ببين
در دشت غم بيا و گذر كن به قتلگاه ***** سرهاى كشتگان همه از تن جدا ببين
هر گوشه سروْ قامتى افتاده روى خاك ***** گلزار خود خزان به صف كربلا ببين»
بانگ رحيل زد به سوى كوفه ساربان
نوعى كه زين ندا به تكان آمد آسمان

١١
ويران شوى فلك كه چه بيداد كرده‌اى ***** بنگر سراى ظلم كه آباد كرده‌اى
حيرانم كه از چه خانه‌ى ايمان كنى خراب ***** كاخ ستمگران ز چه بنياد كرده‌اى
هرگونه ظلم و جور كه بوده‌ست در جهان ***** از راه كين، هميشه تو امداد كرده‌اى
رفتى به بوستان نبى تيشه‌ات به دست ***** برگو چه با صنوبر و شمشاد كرده‌اى‌؟
از كربلا به كوفه و از كوفه تا به شام ***** دانى چه‌ها به عترت اَمجاد كرده‌اى‌؟
بهر يزيد دون، غل و زنجير از جفا ***** بر دست و پا و گردن سجّاد كرده‌اى
دادى به دست خصم، يكى چوب خيزران ***** دلخون، پيمبران و عدو شاد كرده‌اى
زينب چو ديد اين ستم و جور از يزيد
شد بى‌قرار و پيرهن صبر را دريد