در اين عزا ز چشمه‌ى چشم رسول بود ***** خونى كه آسمان به دل شيخ و شاب كرد
با هيچ آفريده روا نيست آنچه شمر ***** با بهترين سلاله‌ى ختمى مآب كرد
آنان كه بود از رُخشان مهر در حجاب ***** بر اشتران سوار، فلك بى‌حجاب كرد
سبط نبى، پناهِ عجم، سيّدِ عرب
لب تشنه جان سپرد لب آب، تشنه‌لب

٩
افتاد چون گذار اسيران به قتلگاه ***** شد گريه تا به ماهى و شد ناله تا به ماه
هم غرقه گشت پيكر ماهى ز سيل اشك ***** هم تيره گشت آينه‌ى مه ز دودِ آه
جمعى گشاده‌روى در افغان «يا أبا» ***** قومى پريش موى به فرياد «يا اخاه»
از گريه گشت ديده‌ى كروبيّان سپيد ***** از مويه گشت چهره‌ى قدّوسيان سياه
گفتا سكينه مويه‌كُنان موكَنان به باب ***** كامشب كجا بريم من و خواهران پناه
يك كاروان صغير چه گوئيم و يك گروه ***** يك خاندان اسير چه سازيم و يك سپاه
گويا كه هست بردن ناموس ما ثواب ***** گويا كه نيست ريختن خون ما گناه
آمد ز خيمه دختر مير عرب برون ***** ناگاه اوفتاد بر آن پيكرش نگاه
بر خاك تكيه كرد تنى ديد ناتوان ***** كو را به دوش ختم رُسُل بود تكيه‌گاه
دشمن برهنه كرده تنش را پى لباس ***** ظالم جدا نموده سرش را پى كلاه
پس با تن شريف برادر خطاب كرد
وز آه آتشين دل عالم كباب كرد

١٠
گفت: «اى به خون تپيده مكرّم برادرم ***** كافتاده‌اى به روى زمين در برابرم
آيا تو آن حسين منى، كز شرف نمود ***** بر دوش خود سوار، ترا جدّ اطهرم‌؟
گر من كفن نكردم و نسپردمت به خاك ***** معذور دار از آنكه به سر نيست معجرم
بر خاك مى‌نشينى و مى‌بينمت به چشم ***** اى خاك بر سرم، كه من از خاك كمترم
گفتى ميا ز خيمه برون، رخ مكن كبود ***** تا نزد دشمنان ننمائى محقّرم
در خيمه‌گه نشستم و بيرون نيامدم ***** تا شد دو تا ز تيغ جفا فرق اكبرم
صابر شدم به هر ستم و هر بلا، ولى ***** هرگز نمى‌رود دو مصيبت ز خاطرم
اين داغ سوزدم كه ميان دو نهر آب ***** لب تشنه جان سپرده‌اى اندر برابرم
اين درد كاهدم كه يكى كهنه پيرهن ***** گفتى بده كه تا نبرد كس ز پيكرم
آن پيرهن به جسم شريفت نماند و گشت ***** عريان در آفتاب تنت، خاك بر سرم
برخيز كز وداع تو بر جان زنم شرار ***** كاينك ز خدمتت به تحسّر مسافرم»
پس قصّه ختم كرد و به محمل سوار شد
از پرده بى‌حجاب برون پرده‌دار شد