گفتا بيا كه موسم افغان و زارى است ***** گفتا بيا كه جاى تو خاليست يا بُنَّى
رهْ سخت و پاىْ سست و خطرناكْ باديه ***** از پيش رفته‌ايد و به جا مانده‌ام ز پى
از خيمه‌گاه آل نبى بانگ «العطش» ***** برپا، و از گروه مخالف نواى نى
خيزيد بهر ياريَم از قتلگاه، هان ***** بينيد آه و زاريم از خيمه‌گاه، هى
آمد به سوى معركه تنها شه حجاز ***** با كافران كوفه و با ظالمان غىّ
گفت اى گروه بوده مرا جد، رسول پاك ***** كاندر زمانه كرده بيان راه رشد وى
بهر ثواب، آب به آل نبى دهيد ***** ور دارد اين گناهى، «فى ذمّتى علىّ‌»
وا حسرتا، كه در عوض آب، تير كين
بر سينه‌اش رسيد ز بيداد مشركين

٧
چون بهر شاه تشنه‌جگر ياورى نماند ***** عباس و قاسمى و على اكبرى نماند
از كيد و كين اختر بى‌مهر، اى سپهر ***** از بهر ياوريش نكو اخترى نماند
اِلاّ نشان ناوك اعدا، تنى نگشت ***** اِلاّ براى زيب سنانها، سرى نماند
سيراب تشنه‌اى به جز از ناوكى نگشت ***** آواى حنجرى به جز از خنجرى نماند
سلطان دين برابر دشمن به روز رزم ***** بهرش ركاب‌گير به جز خواهرى نماند
از بهر حفظ پيكر خود كهنه جامه خواست ***** و اخر ز سمّ اسب خسان پيكرى نماند
مى‌خواست ناصرى و جز اصغر كسى نداشت ***** آخر ز ضرب تير جفا اصغرى نماند
اين داغ سوزَدَم كه پس از قتل شاه دين ***** از خيمه‌گاه جز تلّ خاكسترى نماند
اين غيرتم كشد كه ز اهل حريم شاه ***** اِلاّ اسير آل دغا، دخترى نماند
از جور چرخ و كينه‌ى اختر، جفاى دهر ***** بر اختران برج حيا زيورى نماند
دردا كه از شرارت آن فرقه‌ى شرير
گشتند بانوان حريم خدا اسير

٨
چون بر ترابْ جا پسر بوتراب كرد ***** بس فخرها به عرش الهى تراب كرد
لرزيد عرش و غلغله در فرش شد پديد ***** چون بر تراب جا پسر بو تراب كرد
گردون، اساس عزّت حيدر به باد داد ***** گيتى بناى ملّت احمد خراب كرد
دشمن نكرد بيم و نترسيد از حساب ***** كو را جفا فزون و ستم بى‌حساب كرد
خونش حلال كرده و آبش حرام ساخت ***** در محنتش درنگ و به قتلش شتاب كرد
با آنكه بود آب روان مَهرِ مادرش ***** در حيرتم چگونه ازو منع آب كرد
آن تن كه آفتاب ازو نور مى‌گرفت ***** دشمن چرا گداخته از آفتاب كرد؟
بر كام خشك تشنه و بر حلق تشنه‌اش ***** آخر به جاى آب، عدو خون ناب كرد