١١
الا اى نور حق پنهان ز چشم مرد و زن تا كى‌؟ ***** نهان در پرده‌ى غيب، اى ولى ذو المِنَن تا كى‌؟
تو سيف انتقامى از نيام غيب بيرون شو ***** حسينت غرقه‌خون افتاده بى‌غسل و كفن تا كى‌؟
تو شبل شير حقى، گرگهاى كوفه دندانها ***** به خون آلوده از اين يوسف گل پيرهن تا كى‌؟
بيا و مرهمى بهر حسين از انتقام آور ***** هزار و نهصد و پنجاه و يك زخمش به تن تا كى‌؟
به زنجير ستم بين عمّه‌ها و خواهرانت را ***** بنات النعش برهم بسته و چون عِقْد پَرَنْ‌١ تا كى‌؟
به بزم زاده‌ى مرجانه اولاد نبى بسته ***** بسان لؤلؤ و مرجان همه بر يك رسن تا كى‌؟
به ماتم‌دارى جدّ تو اى فرزند پيغمبر ***** چو انجم مرد و زن هر روز و هر شب انجمن تا كى‌؟
جهان بر سينه و بر سر زنان پيوسته سال و مه ***** به فرياد و فغان يا حسين و يا حسن تا كى‌؟
زمين شد پر گل و پر لاله از خون بنى هاشم ***** بگل چيدن نخواهى آمدن در اين چمن تا كى‌؟
تو پهلوى فرات اين بوستان را بوستان بانى ***** ز بى‌آبى فرو خشكيده سرو ياسمن تا كى‌؟
چه بستانى كه از خون شهيدان لاله‌ها دارد
ز ابر ظلم از پيكان و خنجر ژاله‌ها دارد

١٢
بيا از اشك چشم اين بوستان را آبيارى كن ***** ز خون دشمنان، اى تيغ حق صد نهر جارى كن
خزان ظلم، گلهاى رسالت را فكند از پا ***** بيا بر اين گلستان گريه چون ابر بهارى كن
سراسر شيعيانت سوگوارند اندرين ماتم ***** تو اى صاحب عزا بازآ و بنشين سوگوارى كن
عيال مصطفى آنگه سوار اشتر عريان ***** براى عمّه‌ها و خواهران فكر عمارى كن
ندارند اين اسيران محرمى وقت سفر كردن ***** بيا و دستگيريشان به هنگام سوارى كن
به زارى و فغان بنگر همه اولاد پيغمبر ***** تو هم بر حال زار بى‌كسان افغان و زارى كن
بيا اى پاسدار و رهنماى عالم امكان ***** به راه شام اين درماندگان را پاسدارى كن
همه چون كبك، صيد چنگل بازند اين طفلان ***** رها اين كبكها از چنگل باز شكارى كن
نباشد دستگير اين كودكان را، دست‌گير اى شه ***** نباشد غمگسار اين خواهران را غمگسارى كن
چو يابى نا صبور اين مستمندان را صبورى ده ***** چو بينى بيقرار اين بى‌كسان را بيقرارى كن
به هر دردى كه باشد جز صبورى نيست درمانش
«صبورى» دردمند ار شد ندانم چيست درمانش‌؟

[١] عقد پرن: گردن‌بند ستاره‌هاى پروين.