دانشنامه شعر عاشورایی - محمد زاده، مرضیه - الصفحة ١١٤٨ - جلال الدين همايى
ز طوفان دين لجّهى سهمگين ***** سبك بگذاراى كشتى آتشين
***
نترسى كه آه دل دردمند ***** بسوزد ترا چون بر آتش سپند
ندانى كه بنياد افلاكيان
***** شود سست از نالهى خاكيان
ندانى كه از گريهى چشم
پاك
***** برد سيل بنياد افلاك و خاك
ز طوفان آه دل سوخته ***** مشو ايمن اى شمع افروخته
ز آه جگر خستگان زينهار ***** حذر كن كه بر هم زند روزگار
***
بترس از فغانى كه مضطر
زند ***** كه
آهى جهانى بهم برزند
بود كز يكى نالهى
مستمند ***** فتد
رخنه در هفت كاخ بلند
بود كز يكى آه طفل نزار
***** برآيد ز بنياد هستى دمار
ملرزان دل دردمندى به
كين ***** كه
لرزد از او آسمان و زمين
اگر گريه از سوز دل سر
كند
***** به پا ناگهان شور محشر كند
سرآيد درنگ زمين را زمان ***** به پايان رسد گردش آسمان
بپيچد به هم دفتر كائنات
***** كشد خطّ بطلان به لوح حيات
به پا گردد اندر جهان
رستخيز
***** شود آسمان و زمين ريزريز
نماند نشانى ازين دستگاه ***** نه گردون بماند نه خورشيد و ماه
فرو افسرد در رگ روح دم
***** شود غرق گيتى به بحر عدم
نماند ز آثار صنع قديم ***** مگر ذات قيّوم حىّ قديم
«سنا» زين مصيبت فرو بند
لب ***** برين
در نگه دار شرط ادب
نهنگ عدم چون گشايد دهان
***** بيو بارد آثار كون و مكان
قلم خشك گردد به سر خطّ
لا ***** زند
بانگ الاّ اللّه از خود صلا
شود محو در نيستى هرچه
هست
***** ز يك بانگ خيزد بلى والست
ز طومار هستى يكى يادگار ***** نماند به جز ذات پروردگار١
[١] ديوان سنا؛ ص ٢٠٥-٢٠٨.