خسرو حسن تو تا نرگس مستانه گشود ***** كوس تعطيل به بام در ميخانه زدند
پرده بردار ز رخ تا همه اقرار دهند ***** رقم قصه‌ى يوسف نه به افسانه زدند
دل سودايى من سلسله‌ى عقل گسيخت ***** از سر موى توام بند حكيمانه زدند
خرمن مشك سيه بود كه مى‌رفت به باد ***** بامدادان كه سر زلف ترا شانه زدند
آفت شيشه‌ى حسن تو پريچهره مباد ***** كودكان اين همه گر سنگ به ديوانه زدند
زاهد و دانه‌ى تسبيح و من و خال نگار ***** چكنم دام مرا بر سر اين دانه زدند
بلبلان بى‌خبرند از اثر آتش عشق ***** پس همين قرعه به نام من پروانه زدند
سر ما و قدم دوست گر ابناى ملوك ***** تكيه بر بالش تمكين ملوكانه زدند
دلم از خطه‌ى تبريز به زنهار آمد ***** «نيّرا» خيمه‌ى ما بين كه به ويرانه زدند١

***
چون سحرگه چهره‌ى صبح سفيد ***** شد ز پشت خيمه‌ى نيلى پديد
آسمان گفتى گريبان كرده چاك ***** در فراق آفتابى تابناك
خود ز مشرق سر برهنه شد برون ***** چون سر يحيى ميان طشت خون
پس ندا آمد كه اى خيل اله ***** هين برون تازيد سوى رزمگاه
بر ركاب پاى مردى پا زنيد ***** خويش را مستانه بر دريا زنيد
هين برون تازيد اى مستان عشق ***** باده مى‌جوشد به تاكستان عشق
جرعه‌اى ز آن باده‌ى بى‌غش زنيد ***** خود سمندروار، بر آتش زنيد
هين برون تازيد اى شيران جنگ ***** عرصه را بر روبهان داريد تنگ
ايّهَا اللَبْ تشنگان آبِ ميغ ***** آب حيوان مى‌رود از جوى تيغ
هين برويد تازيد لبها تر كنيد ***** ياد محنت‌هاى اسكندر كنيد
چون شنيدند آن يلان رزم كوش ***** از فراز عرش پيغام سروش
محرمان كعبه‌ى ديدار رب ***** جمله بر لبيك بگشادند لب
بهر قربان نگاهش از ميقات شوق ***** هدى٢ بختيهاى جان كردند سوق
وارث حيدر شه والا مقام ***** شد برون از خيمه چون بدر تمام
شد ز كوه طور سينا جلوه‌گر ***** نور خلاّق هيولا٣ و صُور
شمع دين مشق كرد مشكوة ستور ***** پرده‌در شد طلعت اللّه نور
آفتاب از بهر آن شاه فريد ***** باره‌ى گردون به زير زين كشيد
جبرئيل آمد ز گردون با شتاب ***** با دو پر بگرفت آن شه را ركاب

[١] گنجينه نياكان؛ ص ١٠٦٣-١٠٦٦.

[٢] هدى: راهنمايى.

[٣] هيولا: ماده‌ى اوليه‌ى عالم كه همواره متصوّر به صور و متقلب به احوال و اشكال و هيأت مختلف است.
ابن رشد گويد: هيولا عبارت از تنها امرى است كه علت كون و فساد است و هر موجودى كه عارى از آن طبيعت باشد، غير كائن و غير فاسد است.