كاين پاره پسر كه ريزريز است ***** در پيش پدر بسى عزيز است
اين نوگل گلشن امام است ***** فرزند حسين تشنه كام است
از نسل مهين پيمبر است اين ***** ناكام علىّ اكبر است اين
جمعى دگر آمدند جوشان ***** رخساره پر آب و دل خروشان
گفتند تنى به پاى آب است ***** كآب از لب خشك او كباب است
دست از سر دوشها گسسته ***** بس دست ز خون خويش شسته
چون ديده به دام پاى بستش ***** مرگ آمده و گرفته دستش
قد سرو، تنى چو سرو صد چاك ***** چون سايه‌ى سرو، خفته بر خاك
از زخم سنان و خنجر و تير ***** صدپاره تنش شده زمينگير
بگسسته ميان و يال و كتفش ***** از جاى نمى‌توان گرفتش
گفت اين تن مير نامدار است ***** عباس دلير نامدار است
مى‌گفت ز هر تنى نشانى ***** گردش عربان به نوحه‌خوانى
هر گوشه نشان شاه مى‌جست ***** در خيل ستاره، ماه مى‌جست
تا بر تن شه گذارش افتاد ***** رفت از خود و در كنارش افتاد
گفت اى تن بى‌سر، اين چه حال است‌؟ اى كشته‌ى خنجر، اين چه حال است‌؟
اى پيكر پاك، اين چه روز است‌؟ ***** اى خفته به خاك، اين چه سوز است‌؟
اى كشته، سرت كجا فتاده‌ست‌؟ ***** بى‌سر بدنت كجا فتاده‌ست‌؟
بر تن ز چه پيرهن ندارى‌؟ ***** پيراهن چه، كه تن ندارى‌؟
نه دست و نه آستين، نه جامه ***** سرداده به خصم با عمامه١

***
از حديث شهدا مختصرى مى‌شنوى ***** از غم روز قيامت خبرى مى‌شنوى
تو چه دانى كه چه آمد به سر شاه شهيد؟ ***** بر سر نيزه‌ى بيداد سرى مى‌شنوى
چاك پيشانى‌اش از دامن ابرو بگذشت ***** تو همين معجز شقّ القمرى مى‌شنوى
از جگر سوختگان لب آبت چه خبر؟ ***** اين قدر هست كه بوى جگرى مى‌شنوى
غافلى وقت جدايى چه قيامت برخاست ***** تو وداع پسرى با پدرى مى‌شنوى
خبرت نيست ز حال دل بيمار حسين ***** در ره شام همين در به درى مى‌شنوى
تاب خورشيد و تن خسته و پا در زنجير ***** حال رنجور چه دانى‌؟ سفرى مى‌شنوى
گريه سيلى شد و بنياد صبورى بركند ***** تو همين زينبى و چشم ترى مى‌شنوى
داورى راست دم غصّه فزايى، ور نه ***** اين همان قصه بود كز دگرى مى‌شنوى ***

[١] سيرى در مرثيه عاشورايى؛ ص ٢٤٤ و ٢٤٦.