اى ز غمت اشك چشم و آه دل ما ***** مى‌رسد اين بر ثرى و آن به ثريّا
اى زازل در عزات در عوض اشك ***** خون شده جارى ز چشم آدم و حوّا
صبح ز سوز تو چاك كرده گريبان ***** بهر تو نيلى قبا بود شب يلدا
غير تو اى تشنه لب كسى نشنيده ***** تشنه دهد جان، كسى كنار دو دريا
آه كه از تير و تيغ و نيزه نبودت ***** يكسر مويى دُرست در همه اعضا
تا به سر سينه‌ى تو شمر مكان كرد ***** زُهره نهان شد ز سوز سينه‌ى زهرا
جسم تو تا زير سمّ اسب فكندند ***** ناله برآمد ز اهل عالم بالا
تا سرت از كين سَنان، به نوك سِنان كرد ***** گشت به پا در جهان قيامت عظما
نالم از اين غم كه ناكسى به تصدّق ***** بهر عيال تو نان ببخشد و خرما
مى‌كُشد اين غم مرا كه از حرم تو
خَضم سيه رو كنيز كرد تمنّا

***
اى رفته سرت بر نى، وى مانده تنت تنها ***** ماندى تو و بنهاديم ما سر به بيابانها
اى كرده به كوى دوست هفتاد و دو قربانى ***** قربانت شوَمت اين رسم ماند از تو به دورانها
قربانى هر كس شد با حرمت و نشنيديم ***** دست و تن قربانى افتد به بيابانها
از خون گلوى تو اين دشت گلستان شد ***** اين سير گلستان كرد سيرم ز گلستانها
ريحان خطّ اكبر برگرد رخ انور ***** برد از دل ما يكسر ياد گل و ريحان‌ها
ما جمع پريشانيم، هم بى‌سر و سامانيم ***** بردار سر و بنگر اين بى‌سر و سامانها
اطفال حزين يكسر از داغ تو در آذر ***** پاها همه در زنجير سرها به گريبان‌ها
شاها، نه همين «جودى» جان بر تو فدا سازد
اى شه به فداى تو بادا همه‌ى جان‌ها

***
بى‌تو جز ناله مپندار مرا كارى هست ***** يا به جز محنت و اندوه و غمم يارى هست
غير داغ غمت اى شاه كه با من شده يار ***** حاش للّه كه مرا همدم و غم‌خوارى هست
ما سوى شام روانيم ز جا خيز حسين ***** كه به هر قافله‌اى قافله سالارى هست
عابدين زار و زدند آتش كين خيمه‌ى او ***** اندر آن خيمه نگفتند كه بيمارى هست
از اسيران ستم در كف صيّاد بلا ***** هر طرف ناله‌اى از مرغ گرفتارى هست
عهد خود را تو به سر بردى و شد نوبت من ***** نه مرا هيچ ز عهد ازل انكارى هست
اين من اين جمع اسيران بلا اين ره شام ***** كه به هر منزلش از بهر من آزارى هست
گرچه ديگر نبوَد حوصله‌ى صبر ولى ***** باز صبر است گرم يار و مددكارى هست
روز وارد شدن از خلق تماشايى شام
سر هر كوچه مرا گرمى بازارى هست