دوست دارم اشك ريزم، تا مگر از اشك چشمم ***** تو شوى سيراب و من، خود جاى آن لبها بسوزم
دوست دارم كام عطشان تو را سيراب سازم ***** گرچه خود از تشنه كامى بر لب دريا بسوزم
دوست دارم دستم افتد تا مگر دستم بگيرى ***** لحظه‌اى پيشم نشينى، تا سپند آسا بسوزم
دوست دارم در دلم افزون شود مهرش «حسانا» ***** تا ز داغ حسرت آن تشنه لب سقّا بسوزم

***

كهربا:
هاله‌اى بر چهره از نور خدا دارد حسين ***** جلوه‌ى هر پنج تن آل عبا دارد حسين
آشناى عشق را بى‌آشنا گفتن خطاست ***** در غريبى هم هزاران آشنا دارد حسين
در هواى كوى وصلش بيقراران بى‌شمار ***** دل مگر كاه است و گويى كهربا دارد حسين
معجز قرآن جاويدان حسين بن على است ***** برترين اعجازها، در كربلا دارد حسين
خيمه‌گاهش كعبه و آب فراتش زمزم است ***** قتلگاهى برتر از كوه منا دارد حسين
شور شيرين غمش رمز حيات سرمدى است ***** از سرشك ديدگان، آب بقا دارد حسين
تا شفا بخشد روان و جسم هر بيمار را ***** در حريم وصل خود خاك شفا دارد حسين
حرمت ذبح عظيم كربلا بنگر (حسان) ***** خون بهايى همچو ذات كبريا دارد حسين١

***

امشب و فردا:
امشب شهادت نامه‌ى عشّاق، امضا مى‌شود ***** فردا ز خون عاشقان، اين دشت دريا مى‌شود
امشب كنار يكديگر، بنشسته آل مصطفى ***** فردا پريشان جمعشان، چون قلب زهرا مى‌شود
امشب بود برپا اگر، اين خيمه‌ى ثارُ اللّهى ***** فردا به دست دشمنان، بركنده از جا مى‌شود
امشب صداى خواندن قرآن به گوش آيد ولى ***** فردا صداى الامان، زين دشت برپا مى‌شود
امشب كنار مادرش، لب تشنه اصغر خفته است ***** فردا خدايا بسترش، آغوش صحرا مى‌شود
امشب كه جمع كودكان، در خواب ناز آسوده‌اند ***** فردا به زير خارها، گمگشته پيدا مى‌شود
امشب رقيه حلقه‌ى زرين اگر دارد به گوش ***** فردا دريغ اين گوشوار از گوش او وا مى‌شود
امشب به خيل تشنگان، عبّاس باشد پاسبان ***** فردا كنار علقمه، بى‌دست سقا مى‌شود
امشب كه قاسم زينت گلزار آل مصطفاست ***** فردا ز مركب سرنگون، اين سرو رعنا مى‌شود
امشب گرفته در ميان اصحاب، ثارُ اللّه را ***** فردا عزيز فاطمه، بى‌يار و تنها مى‌شود
امشب به دست شاه دين، باشد سليمانى نگين ***** فردا به دست ساربان، اين حلقه يغما مى‌شود
امشب سر سِرّ خدا، بر دامن زينب بُوَد ***** فردا انيس خولى و دير نصارى مى‌شود
ترسم زمين و آسمان، زير و زبر گردد «حسان» ***** فردا اسارت نامه‌ى زينب چو اجرا مى‌شود٢

***

[١] ديوان حسان؛ ص ١٣٧.

[٢] اى اشكها بريزيد، ص ١٧٩.