درياى پست چينِ غم افكند بر جبين ***** چرخ بلند خونِ شفق ريخت بركنار
پيچيده بس كه دود دل ماتمى به چرخ ***** خورشيد همچو داغ دل ما سياه‌كار
برخاست بس كه گرد ز روى زمين نمود ***** روز سفيد رو به نظر همچو شام تار
از سيل گريه خانه‌ى افلاكيان خراب ***** وز نيش ناله سينه روحانيان فگار
از طعنه‌ى ملامت روحانيان بسوخت ***** گوى زمين در آتش غيرت سپندوار
روحانيان پاك از اين غصه خون شدند
دل‌هاى دردناك چه گويم كه چون شدند

١١
بار دگر كه سرور جان بخش دلستان ***** آمد به قصد حمله‌ى آن قوم بيكران
پوشيده درع١ احمد مختار در بدن ***** بربسته تيغ حيدر كرّار برميان
در بر زره ز جعفر طيّار يادگار ***** بر سر عمامه‌ى حسن مجتبى نشان
تيغى چو برق تند و سمندى چو شعله چست ***** بگرفته آب در كف و آتش به زير ران
آبى به رنگ شعله‌ى آتش زبانه‌دار ***** اما به گاه حمله‌ى دشمن زبان مدان
شد آب و در ربود مرآن مشتِ خار و خس ***** شد آتش و فتاد در آن جمعِ ناكسان
كرده چو شعله از كفِ سينه زبان برون ***** وز تشنگى عقيقِ لب آورده در دهان
گر آب بسته‌اند از آن لعل لب چه باك ***** جز تشنگى به لعل چه سان مى‌كند زبان
از بس كه حرب كرد به آن جمع سنگدل ***** وز بس كه زخم خورد از آن قوم سخت جان
جان شد به تاب از تف جانسوز تشنگى ***** خون شد چو آب از بن هر تار مو روان
افتاد همچو پرتو خورشيد بر زمين ***** چون موى خويش گشته پريشان و ناتوان
آندم چرا سپهر برين سرنگون نشد
وين كشتى هلال چرا غرق خون نشد

١٢
بر خاك شاهزاده چو از پشت زين فتاد ***** خورشيد آسمان ز فلك بر زمين فتاد
صحراى را ز خارستان در جگر شكست ***** درياى را ز موج گره بر جبين فتاد
آواز ناله تا فلك هفتمين رسيد ***** فرياد ناله در فلك هفتمين فتاد
برگشت روزگار و اگر گشت كار و بار ***** شد بر فلك زمين و فلك بر زمين فتاد
بنيان شرع را همه اركان خراب شد ***** بس رخنه‌ها به خانه‌ى دين مبين فتاد
نزديك شد كه كشتى ايمان شود تباه ***** از بس كه اضطراب به درياى دين فتاد
سيلاب تند شيهه چنان سر به دل نها ***** د كز اضطراب رخنه به قصر يقين فتاد
آمد قيامتى به نظر اهل بيت را ***** چون چشم بر سمند شهنشاه دين فتاد

[١] درع: زره.