بسم اللّه مى‌خوانم قنوت ديگر خود را ***** به پاى حضرتت مى‌افكنم امشب سر خود را
گلى رقصيد و سقف آسمان در حيرتم گم شد ***** كمى از آب و خاك و عشق رستنگاه مردم شد
من از هنگامه مى‌گفتم كه پشت آسمان لرزيد ***** زمين با باورى اندوهگين در ديده‌ام چرخيد
خدا بر بندگانش عشق مى‌بارد لبى تر كن ***** جنون سنگ را از خاك باران خورده باور كن
به باران غزل‌هاى شما آبى‌تر از رودم ***** چه مى‌شد زودتر مى‌آمدم آن روز و مى‌بودم
زبان شعله كم مى‌آورد و در وقت گل گفتن ***** چرا از كعبه برگشتيد در هنگامه‌ى رفتن
به قربانگاه، هفتاد و دو تن خورشيد آوردى ***** خدا را هر كسى مى‌ديد و مى‌فهميد آوردى
نمى‌دانم جنون رنگ كبودى داشت يا قرمز ***** فقط مى‌دانم از نسل تو بايد گفت يا هرگز
شكوه آسمانت را ببار و قسمت ما كن ***** امير عشق با لب تشنگان خود مدارا كن
چه ميخواهى كه در خون مى‌كشى مردان دينت را ***** چرا بر خاك‌هاى تشنه مى‌سايى جبينت را
سرافرازى اگر شرط است سر را از زمين بردار ***** خداوندا غبار از چهره‌ى زيباى دين بردار
هزار اما و پرسش در دهانم نقش مى‌بندد ***** بگو رازى كه روى استخوانم نقش مى‌بندد
قمارى بود و عشقى بود و حالى بود ميدانم ***** براى دست و دل شستن مجالى بود مى‌دانم
چه خواهش‌ها كه با نوش لبى لبريزتر مى‌شد ***** عطش‌هاى ز لب افتاده ناپرهيزتر مى‌شد
و لب‌ها از عطش پر بود و آب از ترس مى‌لرزيد ز ***** مين از اين همه درياى خاك اندود مى‌ترسيد
چه ترسى بود من افتاده بودم سرد در بستر ***** زمين از آسمان هر لحظه مى‌افتاد بالاتر
و من افتاده بودم با لبى عطشان به پاى تو ***** كه ناپيدا شوم در جزر و مدّ ربّناى تو
دهل افتاده بود و من نمى‌ديدم دهلبان را ***** حريم افتاده بود و من نمى‌ديدم نگهبان را
نگاه ماه بر پيشانى سرخ عَلَم افتاد ***** هوا در ابر چرخى خورد و خورشيد از قلم افتاد
عَلَم رقصيد و خون عشق جارى تا فرات آمد ***** و مشكى تشنه لب از چشمه‌ى آب حيات آمد
دو دست از پيكر عباس پشت علقمه گم شد ***** فرات آشفته‌ى آشفته از نفرين مردم شد
غرور مشك خالى شد ز چشم كودكان آن روز ***** تمام رودها خشكيد زير آسمان آن روز
يكى گفتا عزادار وفاى آب شد دستى ***** يكى مى‌گفت اى ماه از كدامين آسمان هستى‌؟!