مهد خاتون قيامت مى‌برند از بهر آن ***** ديده‌بانان فلك را ديده‌ها بربسته‌اند
يا ز بهر حُجة الحق مهدى آخر زمان ***** نقره خنگ آسمان را زينى از زر بسته‌اند
دانه ريزان كبوتر خانه‌ى روحانيان ***** نام اهل البيت بر بال كبوتر بسته‌اند
دل در آن تازى غازى بند كاندر غزو روم ***** تازيانش شيهه اندر قصر قيصر بسته‌اند

***
عصمت احمد ز مطرودان بوجهلى مجوى ***** قصّه‌ى حيدر به مردودان مروانى مگوى
معشر المستغفرين صلوا على خيرِ الوَرى ***** زمرة المسترحمين حيّوا الوفى المرتضى
قلعه‌گير كشور دين حيدرِ درنده حى ***** دسته‌بند لاله عصمت، وصى مصطفى
كاشف شرّ خلافت راز دار «لو كشف» ***** قاضى دين نبى، مسند نشين (هَلْ أَتى‌)
مالك ملك «سلونى» «باب شهرستان علم»١ ***** سالك اطوار «لم اعبد» شه تخت رضا
سرو بستان امامت دُرّ درياى هُدى ***** شمع ايوان ولايت، نور چشم اوليا
معنى درس الهى خاتم دست كرم ***** گوهر جام فتوّت روح شخص لا فَتى
مقتداى سروران ملك دين، جفت بتول ***** پيشواى رهروان راه حق، شير خدا
ديگر از برج امامت مثل او اختر نتافت ***** بحر دُر درج كرامت همچو او گوهر نيافت

***
ديشب از آهم حمايل در بَرِ جوزا بسوخت ***** وز نفير سوزناكم كلّه خضرا بسوخت
چون نسوزم كز غم سبطين سلطان رسل ***** جان منظوران آن نه منظر مينا بسوخت

***

منقبت و مرثيه سيد الشهداء (ع):
خاك و خون آغشته‌ى لب تشنگان كربلاست ***** آخر اى چشم بلابين جوى خونبارت كجاست‌؟
جز به چشم و چهره مَسپُر خاك اين در، كان همه ***** نرگس چشم و گل رخسار آل مصطفاست
اى دلِ بى‌صبر من آرام گير اين جا دَمى ***** كاندرين جا منزلِ آرام جان مرتضاست
اين سواد خوابگاه قرة العين عليست ***** وين حريم بارگاه كعبه‌ى عزّ و عُلاست
روضه‌ى پاك حسين است آنكه مشكين زلف حور ***** خويشتن را بسته بر جاروب اين جنّت سراست
ز آب و چشم زائران روضه‌اش «طوبى لهم»٢ ***** شاخ طوبى را به جنّت قوّت نشو و نماست
شمع عالمتاب عيسى را درين دير كهن٣ ***** هر صباح از پرتو قنديل زرّينش ضياست
مهبط انوار عزّت، مظهر اسرار لطف ***** مُنزل آيات رحمت، مشهد آل عباست
اى كه زوّار ملايك را جنابت مقصد است ***** وى كه مجموع خلايق را ضميرت پيشواست
نعل شبرنگ تو گوش عرشيان را گوشوار ***** خاك نعلين تو چشم روشنان را توتياست

[١] اشاره به حديث نبوى: «انا مدينة العلم و علىّ بابها» من شهر علمم و على در آن شهر است.

[٢] طوبى لهم: خوشا به حال ايشان.

[٣] اين مصرع كنايه از خورشيد است.