قادر طهماسبى فرزند على متخلص به «فريد» به سال ١٣٣١ ه‌. ش در شهرستان «ميانه» ديده به جهان گشود. تحصيلات ابتدايى تا قسمتى از متوسطه را در زادگاه خود و دنباله آن را تا سطح ديپلم در استان سيستان و بلوچستان گذراند و تحصيلات عاليه خود را در رشته روانشناسى ادامه داد. وى فعاليتهاى شعرى خود را از دوران دبيرستان آغاز كرد.

از قادر طهماسبى تاكنون سه مجموعه شعر به چاپ رسيده است: «عشق بى‌غروب» كه مجموعه غزليات وى است، «گزيده ادبيات معاصر شماره ٩٤» و «روزى به رنگ خون» كه مجموعه اشعار عاشورايى ايشان است دو كتاب غير منظوم نيز از ايشان آماده چاپ است: «شعر و زيبا شناختى» و «اخلاق هنرى، مباحث نظرى و عملى در شعر».

وى شاعرى است كه در تمام قوالب شعرى طبع آزمايى كرده است در كلاسيك تمايلش بيشتر به غزل و غزل مثنوى و چهار پاره است ولى در شعر نو در قالب نيمايى و سپيد نيز بخوبى شعر مى‌سرايد قادر طهماسبى فعاليتهاى مختلف فرهنگى و ادبى و مطبوعاتى را در شكل همكارى با سازمانها، كانونها و مراكز دانشگاهى بويژه در جهاد دانشگاهى اصفهان را در كارنامه خود دارد و هم اكنون همكارى نزديكى با حوزه هنرى سازمان تبليغات اسلامى دارد.

-*-
طفيل سيره‌ى عشق است داغدارى ما ***** به باغبانى درد است لاله كارى ما
تنور لاله درين فصل آن چنان داغ است ***** كه مى‌چكد عرق از روى شرمسارى ما
به راه خيزش ما گرچه نيزه كاشته‌اند ***** جوى نكاسته از شور تك سوارى ما
به رود خسته‌ى تاريخ داده درس شتاب ***** در آبراه هدف، موج بى‌قرارى ما
صفى ز لشكر عشقند باد و باران هم ***** غريب نيست شتابند اگر به يارى ما
دهان به نغمه‌ى شادى دريده دشمن را ***** بگو درآمد جنگ است سوگوارى ما
شروع زندگى جاودانه با يار است ***** درين غريب كشى، مرگ اختيارى ما
به زير سايه‌ى طوبى قدان عاشورا ***** نرسته سرو بلندى به استوارى ما
صلا زدى كه: كسى هست يارى‌ام بدهد؟ ***** بلى حسين من، آنك خروش آرى ما
اگر چه دير صلايت شنيده‌ايم، اما ***** بگير هر چه غرامت ز خون جارى ما
بگو به دشمن مغلوب ما كه در راه است ***** هنوز حادثه‌ى زخم‌هاى كارى ما
گره ز جعد خم سر به مهر بگشاييد ***** كه سر نهاده به شوريدگى خمارى ما
اميد منتظران، با ظهور خود بزداى ***** غبار اشك، ز چشم اميدوارى ما
«فريد» خط شهادت هميشه هايل باد ***** ميان خستگى و پاى پايدارى ما١

***
سرّ نى در نينوا مى‌ماند، اگر زينب نبود ***** كربلا در كربلا مى‌ماند، اگر زينب نبود

[١] حديث باب عشق؛ ص ١٧٦ و ١٧٧.