نينواى زخم:
هفت بند عشق دارد نينواى زخم تو ***** اى تمام گريه‌هايم هاى‌هاى زخم تو
در سكوت اشك، پژواك صدايم گم شده‌ست ***** شرحه‌شرحه درد مى‌خوانم براى زخم تو
از وداعت در دلم صد پاره خون گل كرده است ***** داغ من شد تازه در حال و هواى زخم تو
با كدامين ديده مى‌بايد تماشايت كنم ***** هستى‌ام اى كاش مى‌شد رو نماى زخم تو
بوسه بر رگهاى خونين تو جانم زنده كرد ***** عمر خود را يافتم در جاى‌جاى زخم تو
تو شكيبايى به قلبم هديه فرمودى، ولى ***** من صبورى چون توانم در عزاى زخم تو
كاشكى در غربت آباد دل من خانه داشت ***** داغ آن خنجر كه مى‌شد آشناى زخم تو

***
مى‌توان خورشيد شد، با روشنى آغاز كرد ***** مى‌توان با بال خون تا بيكران پرواز كرد
سينه‌ى من صد نيستان ناله دارد، مى‌شود ***** عشق را با ناى عاشورائيان آواز كرد
اين تماشايى‌ترين وصل شكفتن، فرصتى‌ست ***** مى‌توان اينجا به روى دوست چشمى باز كرد

*
از نگاهت زندگى روييد و جانم سبز شد ***** چشم‌هاى مهربانت اى مسيح! اعجاز كرد
مثل من تا وسعت آزادگى پر مى‌كشد ***** رشته‌ى دلواپسى را هر كه از خود باز كرد

*
اى فروغ آفتاب آشنايى! يا حسين! ***** روشنا بختى كه خود را با غمت دمساز كرد

***

معراج حضور
يك فروغ و آن همه رخسار روى نيزه‌ها ***** شد تماشايى خدا انگار، روى نيزه‌ها!
مى‌طپد پيش نگاه مرده‌ى نامردمان ***** عشق، صد آيينه در تكرار روى نيزه‌ها
آسمان! من آن همه خورشيد در خون خفته را ***** يافتم با چشم اختربار، روى نيزه‌ها
پيش ازين بر خاك مقتل بود معراج حضور ***** خوش تجلّى كرده‌اند اين بار، روى نيزه‌ها
آستينم را كلاف اشك گوهر كرده‌ام ***** يوسفند و گرمى بازار روى نيزه‌ها
كاروان را منزل غربت جدا افتاده بود ***** همرهان را تازه شد ديدار، روى نيزه‌ها

*
تا بمانى سرخ رو تا صبح محشر اى شفق! ***** بوسه از لب‌هايشان بردار روى نيزه‌ها
آسمان! گر اختران خويش را گم كرده‌يى ***** شرحه‌شرحه عشق را بشمار روى نيزه‌ها

*
كوفه‌كوفه داس و خنجر بود و، از آل على ***** صد گلستان لاله شد تبدار روى نيزه‌ها