در موج خون چو كشتى آل على شكست ***** عالم نگشت غرقه‌ى درياى خون چرا؟
زخم تنش چو ديد فزون از ستارگان ***** باز اين ستارگان شده رخشان كنون چرا؟
گر چرخ بى‌سكون نه عزادار آن شه است ***** دارد هميشه جامه به تن نيلگون چرا؟
عالم، سراى ماتم آل عباستى
وين جمع كاينات براى عزاستى

٣
تا عرش دود آه و فغان از مدينه رفت ***** چون موكب امام زمان از مدينه رفت
با خيل اشك و آه چو شد كاروان روان ***** آرام صبر و تاب و توان از مدينه رفت
تنها نه خود مدينه، جهان تيره شد ز غم ***** چون آفتاب شرع و جهان از مدينه رفت
تا زين سپس چه آيدش از كوفيان به سر ***** مهمان كوفيّان به فغان از مدينه رفت
امروز مگر از مدينه شد روان رسول ***** يا خود بتول، اشك فشان از مدينه رفت
نى نى نه مصطفى كه على اكبر حسين ***** بگذشته از سر و تن و جان از مدينه رفت
نى نى نه فاطمه كه گل باغ فاطمه ***** زينب چو گل ز باد خزان از مدينه رفت
با طلعتى چو ماه شب چارده روان ***** عبّاس همچو جان جهان از مدينه رفت
قاسم چو لاله، تازه جوانان شهر را ***** بنهاده داغ بر دلشان از مدينه رفت
اصغر وداع گفته ز طفلان همزبان ***** بر تير عشق گشته نشان از مدينه رفت
هرگز شنيده‌اى كه شتابد كسى به مرگ ***** اين قوم، با شتاب چنان از مدينه رفت
هرگز نديده چشمى و نشنيده گوش كس
قومى روان و مرگ شتابان ز پيش و پس

٤
بر دشت كربلا چو شه كربلا رسيد ***** بر اهل بيت، نوبت كرب و بلا رسيد
موج بلا سفينه‌ى دين را فرا گرفت ***** سيل جفا اساس هدى را فرا رسيد
انبوه غم، گروه ستم، لشكر الم ***** از هر كرانه بر سر آل عبا رسيد
شد بر مراد اهل شقاوت مدار چرخ ***** ايام كامكارى آل زنا رسيد
برخاست گرد غم به سر اهل دين نشست ***** تا پاى اهل كينه به دشت بلا رسيد
عرش اله گشت عزا خانه‌ى حسين ***** آواز وا حسين ز دار العزا رسيد
صاحبْ عزا خدا و پيمبر عزا نشين ***** هم رايت عزا به كف مرتضى رسيد
ارواح قدسيان همه بر سر زنان شدند ***** بر گوششان چو ناله‌ى خير النسا رسيد
گرديد عرش و فرش پر از بانگ وا حسين ***** چون وا حسين از حرم كبريا رسيد
آرى حسين كشته‌ى راه خداستى
وين كشته را خدا عوض و خونبهاستى