دانشنامه شعر عاشورایی - محمد زاده، مرضیه - الصفحة ٩٨٣ - صفى على شاه
ز
آنكه از حمل امانت آسمان ***** كرد ابا و كردهاى تو حمل آن
چونكه دست افتاد از دوشت
به تيغ
***** سينه بر تيرش سپر كن بيدريغ
سينهات چون شد ز ناوك
چاكچاك ***** چشم
را كن وقف بر تير هلاك
چون به تيرش چشم را كردى
نياز
***** كن به تيغش زود گردن را دراز
چون جدا شد سر ز دوشت بىدرنگ ***** استخوان خويش را كن وقف سنگ
هست يعنى تا كه آثارى ز
تو
***** آيد اندر عشق او كارى ز تو
چون نماندت هيچ آثارى به
جا ***** گشتهاى
در وى «فناء فى الفنا»
در حسين اينسان علمدار
حسين
***** شد فنا تا يافت اسرار حسين
كرد سر سودا به بازار
حسين
***** در دو عالم گشت سردار حسين
در ره حق داد دست حقپرست ***** دستها شد جمله او را زيردست
چون يد اللّه دست عبّاس
عليست
***** پس يقين دست خدا دست وليست١
***
چون على اكبر شهيد كربلا ***** نور چشم انبيا و اوليا
ديد كآن سلطان اقليم
وجود ***** خالق
جان مالك غيب و شهود
مانده همچون ذات خود فرد
و وحيد
***** جمله اصحابش ز تيغ كين شهيد
شاه را چون ديد تنها آن
جناب
***** ترك هستى كرد و آمد نزد باب
گفت كاى سلطان ملك جان و
دين
***** واصلان را منزل حقّ اليقين
برق عشقت سوخت يك جا خرمنم
***** سالك راه فنايت، نك منم
هركه در راه تو سر داد
آن ولى است ***** ترك سر كردن كنون كار على است
من عليّم در تو ليكن
دانيم
***** فانيم گر لايق آن دانيم
آمدم تا از تو گيرم
رخصتى
***** خضر راه عشق اينك همّتى
گفت شاهش كاى دُرّ درياى
عشق
***** مظهر حسن، آيت كبراى عشق
رو كه هستم من به دل
دمساز تو ***** تا
به منزل همدم و همراز تو
چون على اكبر به تأييد
پدر
***** سوى ميدان فنا شد ره سپر
چون سراج معرفت وهّاج شد ***** مصطفايى جانب معراج شد
جبرئيل عقل تا ميدان عشق
***** در ركاب آن مه كنعان عشق
چون به ميدان دست بر
شمشير زد ***** تيغ
لا بر فرق غير پير زد
ذات باقى نيست يعنى جز
حسين ***** عين
نفىاند اين تمام و نفى عين
جبرئيل عقل از رفتار
ماند ***** خانه
خالى، غير رفت و يار ماند
شمس ميدان تاب وحدت
برفروخت
***** پردههاى عقل و كثرت را بسوخت
[١] زبدة الاسرار؛ ص ١٢٢-١٢٥.