مر توان بردن ز يمن بيرقت ***** گوى نام از عاشقان مطلقت
در ميان عاشقان پاكباز ***** چون علم گردم به عالم سرفراز
خوش ز خون خويش از ميدان جنگ ب ***** از گردانم علم را سرخ رنگ
سرخ رنگى مر علم را آبروست ***** هر ظفر يابد به جنگ او سرخ روست
چون علم گرديد از خون سرخ رنگ ***** رو سفيد آيد علمدارت ز جنگ
سرخ رويى علتش منصوريست ***** رنگ زرد آثارى از رنجورى است
در فلك شمس است سرخ و با شكوه ***** زرد رو گردد نشيند چون به كوه
تا مرا دست علم بگرفتن است ***** مر علم را ننگ از دست من است
چون فتد دست علم‌گير از تنم ***** خود به منصورى علم را ضامنم
سرخ رو برگردم از ميدان جنگ ***** هم علم را سازم از خون سرخ رنگ
گر نيفتد از بدن در عشق يار ***** دست باشد بر بدن بهر چه كار
سركه در عشقت نگردد پيش جنگ ***** سر مخوانش هست بر تن بار ننگ
سينه كز عشقت نشان تير نيست ***** سينه نبود آن حصير كهنه‌ايست
رفتم اينك همّتى خواهم ز شاه ***** بلكه آرم آبى اندر خيمه‌گاه
يعنى آيد آبم از عشقت به روى ***** ريزد از آبم نريزد آبروى
اين بگفت و بحر جانش كرد جوش ***** شد به ميدان مشك بى‌آبى به دوش
طالب مسكين كجايى گوش گير ***** مشك بى‌آبى طلب بر دوش گير
باز گويا چشم فهمت خواب رفت ***** نه پى آب هم چنين بى‌تاب رفت
يا كه نشنيدى تو گفتار مرا ***** يا نكردى فهم اسرار مرا
ز آنچه گفتم با تو اندر اين كتاب ***** باز پندارى كه رفت او بهر آب‌؟
هست عباس على خود بحر جود ***** چشمه‌ى ايجاد و ينبوع١ وجود
هفت بحر از بحر جودش يك نم است ***** بحر امكان خود جهانى ز آن يم٢ است
تا نه پندارى كه رفت از بهر آب ***** سوى ميدان با چنان شور و شتاب
رفت با مشك از پى آب طلب ***** تا تو را آموزد آداب طلب
دعوت عشق است بانگ العطش ***** آن صدا را دست و سر كن پيشكش
داعى حق چون زند بانگ به خويش ***** سر به كف بگذار و رو مردانه پيش
دست از هستى فروشوى سوى او ***** چون فتادت دست، سر كن گوى او
چون فتادت دست از دوش اى پسر ***** سينه كن بر تير عشق او سپر
چون فتادت دست بر دندان تو مشك رگير تا گيرد فلك بر خود ز رشك

[١] ينبوع: چشمه.

[٢] يم: دريا.