يك فوج عندليب خوش آهنگ را گذر ***** نالان و نكته سنج در آن گلستان فتاد
يكباره ريختند ز مركب به روى خاك ***** چون برگ كز درخت ز باد خزان فتاد
هر سو فتاد از شترى سوخته دلى ***** همچون شهاب سوخته كز آسمان فتاد
هر خسته‌اى گرفت تن كشته‌اى به بر ***** چندان بخواند قصه‌ى خود كز زبان فتاد
آن يك به پيكر پسر نوجوان گريست ***** وين يك به كشته‌ى پدر مهربان فتاد
زينب چو تشنه‌اى كه نمايد سراغ آب ***** در جستجوى پيكر شاه زمان فتاد
چون پاره‌پاره ديد به خون پيكر حسين ***** از عقل و هوش رفت وز تاب و توان فتاد
او را كشيد در بر و زد آه و شد ز هوش ***** آمد به هوش و باز به آه و فغان فتاد
لختى به او سرود چو حال دل ملول
با جدّ خويش شكوه‌كنان گفت كاى رسول:

١٠
«اين كشته‌ى نهان شده در خون، حسين توست ***** وين جسم چاكِ ناشده مدفون، حسين توست
اين تشنه‌ى فرات كه شد تشنه لب شهيد ***** وز ديده راند دجله و جيحون، حسين توست
اين مردمان ديده كه مانند طفل اشك ***** آغشته گشته يكسره در خون، حسين توست
اين خسته‌اى كه بر تنش از تير، بال و پر ***** همچون فرشته آمده بيرون، حسين توست
اين آسمان مجد كه از سوز تشنگى ***** دود دلش گذشته ز گردون، حسين توست
اين رهنماى با دل و دانش كه عقل پير ***** اندر مصيبتش شده مجنون، حسين توست
اين بى‌كس غريب كه تنها جهاد كرد ***** با جيش اندك و غم افزون، حسين توست
اين شاه بى‌سپاه كه با لشكر دعا ***** هر شب به چرخ برد شبيخون، حسين توست
زينسان ز پا فتاده در اين آفتاب گرم ***** اين سرو نازپرور موزون، حسين توست
بى‌قيمت اوفتاده چو اين خاك تيره رنگ ***** اين تابناك گوهر مكنون، حسين توست»
چندى چو با رسول سئوال و جواب كرد
رو در بقيع كرد و به مادر خطاب كرد:

١١
«كاى مادر، اضطراب دل زار ما ببين ***** اولاد خود اسير گروه دغا ببين
چو چشم خويش سينه‌ى پر خون ما نگر ***** چون موى خويش حال دل زار ما ببين
هر سو دلى ز فرقت يارى زبون نگ ***** ر هر جا سرى ز پيكر پاكى جدا ببين
بگشاى چشم و تازه نهالان خويش را ***** بر خاكِ رهگذار سموم بلا ببين
آن گوهرى كه چون صدفش پروريده‌اى ***** بى‌آب مانده از ستم اشقيا ببين
اين خستگان بى‌كس و بى‌خان و مان نگر ***** وان كشتگان بى‌سر و بى‌خونبها ببين
از خنجر و طپانچه بنين و بنات را ***** نيلى عذار بنگر و گلگون قبا ببين