محمل شكسته، ناله‌ى حُدى١، ساربان سَنان ***** ره بى‌كران و بندگران، ناقه بى‌جهيز
خرگاه، دودِ آه و نقابم، غبارِ راه ***** چتر، آستين و معجرِ سر، دست خاكبيز
گاهم ز طعن نيزه به زانو سرِ حجاب ***** گاهم ز تازيانه به سر، دست اِحتريز٢
يك كارزار دشمن و من يك تنِ غريب ***** تو خفته خوش به بستر و اين دشت، فتنه‌خيز
گفتم دوصد حديث و ندادى مرا جواب
معذورى اى ز تير جفا خسته، خوش بخواب»

١٦
اى چرخ سفله، تيرِ ترا صيد كم نبود ***** گيرم عزيز فاطمه صيد حرم نبود
حلقى كه بوسه‌گاه نبى بود روز و شب ***** جاى سنان و خنجر اهلِ ستم نبود
انگشت او به خيره بريدى پى نگين ***** ديوى سزاى سلطنت ملك جم نبود
كى هيچ سفله بست به مهمان خوانده آب‌؟ ***** گيرم ترا سجّيه‌ى اهل كرم نبود
داغ غمى كزو جگر كوه آب شد ***** بيمار تحمّل آن داغ غم نبود
پاى سرير زاده‌ى هند و سر حسين‌؟! ***** در كيش كفر، سفله چنين محترم نبود
اى زاده‌ى زياد كه دين از تو شد به باد ***** آن خيمه‌هاى سوخته، بيت الصنم نبود٣
آتش به پرده‌ى حرم كبريا زدى
دستت بريده باد، نشان بر خطا زدى

١٧
زين غم كه آه اهل زمين ز آسمان گذشت ***** با عترت رسول ندانم چه‌سان گذشت
نمرود، ناوكى كه سوى آسمان گشاد ***** در سينه‌ى سليل خليل از نشان گذشت
در حيرتم كه آب چرا خون نشد چو نيل ***** زان تشنه‌اى كه بر لب آب روان گذشت
آورد خنجر آبِ زلالش ولى دريغ ***** كاب از گلو نرفته فرو، از جهان گذشت
شد آسمان ز كرده پشيمان در اين عمل ***** ليك آن زمان كه تير خطا از كمان گذشت
اللّه، چه شعله بود كه انگيخت آسمان ***** كز وى كبوتران حرم ز آشيان گذشت
در موقعى كه عرض صواب و خطا كنند ***** كارى نكرده چرخ كه از وى توان گذشت
خاموش «نيّرا» كه زبان سوخت خامه را ***** خون شد مداد و قصّه ز شرح و بيان گذشت
فيروز بخت من نهد از سرْ خط قبول
بر دفتر چكامه‌ى من بضعه‌ى رسول

١٨
چون تير عشق جا به كمان بلا كند ***** اول نشست بر دل اهل ولا كند

[١] حدى: حدى، حداء، سرود و آواز ساربانان هنگام راندن شتر.

[٢] احتريز: كلمه «اِحتراز» كه اماله شده است.

[٣] بيت الصنم: بتكده، بتخانه.