١٣
اين گوهر به خون شده غلطان حسين توست ***** وين كشتى شكسته ز طوفان، حسين توست
اين يوسفى كه بر تن خود كرده پيرهن ***** از تار زلفهاى پريشان، حسين توست
اين از غبار تيره‌ى هامون نهفته رو ***** در پرده آفتاب درخشان، حسين توست
از خضر تشنه‌كام كه سرچشمه‌ى حيات ***** بدرود كرده با لب عطشان، حسين توست
اين پيكرى كه كرده نسيمش كفن به بر ***** از پرنيان ريگ بيابان، حسين توست
اين لاله‌ى شكفته كه زهرا ز داغ او ***** چون گل نموده چاك گريبان، حسين توست
اين شمع كشته از اثر تندباد جور ***** كش بى‌چراغ مانده شبستان، حسين توست
اين شاهباز اوج سعادت كه كرده باز ***** شهپر به سوى عرش ز پيكان، حسين توست»
آنگه ز جور دور فلك با دل غمين
رو در بقيع كرد كه اى مام بى‌قرين

١٤
«داد آسمان به بادِ ستم خانمان من ***** تا از كدام باديه پرسى نشان من
دور از تو از تطاول گلچين روزگار ***** شد آشيان زاغ و زغن گلستان من
گردون به انتقام قتيلان روز بدر ***** نگذاشت يك ستاره به هفت آسمان من
زد آتشى به پرده‌ى ناموس من فلك ***** كايد هنوز دود وى از استخوان من
بيخود در اين چمن نكشم ناله‌هاى زار ***** آن طائرم كه سوخت فلك آشيان من
آن سرو قامتى كه تو ديدى ز غم خميد ***** ديدى كه چون كشيد غم آخر كمان من
رفت آن كه بود بر سرم آن سايه‌ى هماى ***** شد دست خاكبيز كنون سايبان من
گفتم ز صد يكى به تو از حال كوفه، باش ***** كز بارگاه شام برآيد فغان من»
پس رو به سوى پيكر آن محتشم گرفت
گفت اين حديث، طاقت اهل حرم گرفت

١٥
اندر جهان عيان شده غوغاى رستخيز ***** اى قامت تو شور قيامت، به پاى خيز
زينب بَرَت «بضاعتِ مزجاةِ‌» جان به كف ***** آورده با ترانه‌ى (يٰا أَيُّهَا اَلْعَزِيزُ):١
«هركس به مقصدى ره صحرا گرفته پيش ***** من روى در تو و دگران روى در حجيز٢
بگشا ز خواب ديده و بنگر كه از عراق ***** چونم به شام مى‌برد اين قوم بى‌تميز

[١] اشاره به آيه ٨٨ سوره يوسف؛ (يٰا أَيُّهَا اَلْعَزِيزُ مَسَّنٰا وَ أَهْلَنَا اَلضُّرُّ وَ جِئْنٰا بِبِضٰاعَةٍ مُزْجٰاةٍ‌)... اى عزيز مصر با همه اهل بيت خود به فقر و قحطى و بيچارگى گرفتار شديم و با متاعى ناچيز و بى‌قدر حضور تو آمديم.

[٢] حجيز: اماله شده‌ى كلمه «حجاز» است.