سيّارگان دشت بلا بسته بار شام ***** در خواب رفته قافله‌سالار كربلا
شد يوسف عزيز به زندان غم اسير ***** در هم شكست رونق بازار كربلا
بس گُل كه برد به هر خسى تحفه سوى شام ***** گلچين روزگار ز گلزار كربلا
فرياد از آن زمان كه سپاه عدو چو سيل ***** آورد رو به خيمه‌ى سالار كربلا
مهلت گرفت آن شب از آن قوم بى‌حجاب
پس شد به برج سعد، درخشنده آفتاب

٣
گفت اى گروه هر كه ندارد هواى ما ***** سر گيرد و برون رود از كربلاى ما
ناداده تن به خوارى ناكرده ترك سر ***** نتوان نهاد پاى به خلوت سراى ما
تا دست و رو نشُست به خون، مى نيافت كس ***** راه طواف بر حرم كبرياى ما
اين عرصه نيست جلوه‌گه روبه و گراز ***** شيرافكن است باديه‌ى ابتلاى ما
همراز بزم ما نبود طالبان جاه ***** بيگانه بايد از دو جهان آشناى ما
برگردد آن كه با هوس كشور آمده ***** سر ناورد به افسر شاهى گداى ما
ما را هواى سلطنت مُلك ديگر است ***** كاين عرصه نيست در خور فرّ هماى ما
يزدان ذو الجلال، به خلوت سراى قدس ***** آراسته‌ست بزم ضيافت براى ما
برگشت هر كه طاقت تير و سِنان نداشت
چون شاهِ تشنه، كار به شمر و سَنان نداشت

٤
چون زد سر از سرادق جلباب نيلگون ***** صبح قيامتى، نتوان گفتنش كه چون
صبحى، ولى چو شام ستمديدگان سياه ***** روزى، ولى چو روز دل افسردگان، زبون
تُركِ فلك ز جيش شب از بس بُريد سر ***** لبريز شد ز خون شفق طشت آبگون
گفتى ز هم گسيخته آشوب رستخيز ***** شيرازه‌ى صحيفه‌ى اوراق كاف و نون
آسيمه سر نمود رخ از پرده‌ى شفق ***** خور، چون سر بريده‌ى يحيى ز طشت خون
ليلاى شب، دريده گريبان، بريده مو ***** بگرفت راه باديه زين خرگه نگون
دست فلك نمود گريبان صبح چاك ***** باريد از ستاره به بر اشك لاله‌گون
افتاد شور و غلغله در طاق نُه رواق ***** چون آفتاب دين قدم از خيمه زد برون
گردون به كف ز پرده‌ى نيلى علم گرفت
روح الامين ركاب شه جم خدم گرفت

٥
شد آفتاب دين چو روان سوى رزمگاه ***** از دود آه پردگيان شد جهان سياه
در خون و خاك خفته همه ياوران قوم ***** وز خيل اشك و آه ز پى يك جهان سپاه