دانشنامه شعر عاشورایی - محمد زاده، مرضیه - الصفحة ١٠٧٨ - علامه كمپانى
ماه
تجلّى مه خوبان بود به عشق ***** روز بُروز جذبهى جانباز عالم است
مشكوةِ نور و كوكبِ
درّىِ نشأتين
مصباحِ سالكان طريق وفا
حسين
٢
گلگون قباى عرصهى ميدان
كربلا
***** زينت فزاى مسند ايوان كربلا
لب تشنهى فرات و روانبخش
كائنات
***** خضرِ زلالِ چشمهى حيوان كربلا
سرمست جام ذوق و جگرسوز
نار شوق
***** غوّاص بحر وحدت و عطشان كربلا
سرباز كوى دوست، كه در
عشق روى دوست ***** افكنده
سر چو گوى به چوگان كربلا
ركن يمان و كعبهى
ايمان، كه از صفا ***** در
سعى شد ز مكّه به عنوان كربلا
لبيّك بر زبان، به سر
دست، نقد جان ***** روى
رضا به سوى بيابان كربلا
چون نقطه در محيط بلا
ثابت القدم ***** گردن
نهاد بر خطّ فرمان كربلا
بر ما سواى دوست، سرِ آستين
فشاند
***** آسوده سر نهاد به دامان كربلا
سر بر زمين گذاشت كه تا
سربلند شد
وز خود گذشت تا ز خدا
بهرهمند شد
٣
ارباب عشق را چو صلاى
بلا زدند
***** اوّل به نام عقل نخستين صلا زدند
جام بلا به كام «بلى» گو
شد از الست ***** سنگ
بلا به جانب بانگ بلى زدند
تاج مصيبتى كه فلك تاب
آن نداشت ***** بر
فرق فرقدان شه لافتى زدند
پس بر حجاب اكبرِ ناموس
كبريا ***** آتش
ز كينههاى نهان بر ملا زدند
شد لعل دُر فشان حقيقت
زمرّدين ***** الماس
كين چو بر جگر مجتبى زدند
پس در قلمرو غم و اندوه
و ابتلا
***** كوس بلا به نام شه كربلا زدند
فرمان نوخطان ركابش كه
خطّ محو ***** بر
نقش ماسوى ز كمال صفا زدند
دست و لا زدند به دامان
شاه عشق
***** بر هر دو عالم از ره تحقيق پا زدند
در قلزم محبّت آن شاه،
چون حباب
افراشتند خيمهى هستى به
روى آب
٤
ترسم كه بر صحيفهى
امكان قلم زنند ***** گر
ماجراى كرب و بلا را رقم زنند
گوش فلك شود كر و هوش
ملك ز سر ***** گر
نغمهاى ز حال امام امم زنند
زان نقطهى وجود حديثى
اگر كنند ***** خطّ
عدم به ربط حدوث و قِدَم زنند
آن رهبرِ عقول كه صد
همچو عقل پير ***** در
وادى غمش نتوان يك قدم زنند
ماء معين چو زهر شود در
مذاق دهر ***** گر
از لبان تشنهى او لب بهم زنند