تنهاترين مرد خدا با حلق اصغر ***** مى‌سوخت در آبى‌ترين درياى باور
داغ دل صد پاره‌اش را برده با خويش ***** يك كربلا آلاله‌اش را برده با خويش
او خفت در خون تا جنون تفسير گردد ***** ر تا خواب‌هاى سبز خون تعبير گردد
اى شيعه، اى مظلوم، اى معناى بودن ***** اين گونه بايد شيعه بودن را سرودن
اينجا حبيب و اصغر و حُرّ در ميان نيست ***** اينجا كسى پير و كسى ديگر جوان نيست
شهر فنا اينجاست يعنى خلوت دوست ***** هركس كه اينجا پانهد يا نيست يا اوست
تيغ و گلو آيينه‌ى ديدار يار است ***** ر آرى نماز عاشقان بالاى دار است
آتش دلان سرمست رقصيدند و رفتند ***** خون خدا را خوب فهميدند و رفتند
عبّاس دستان داستان كربلايند ***** اصغر گلويان شير مردان خدايند
تنهاترين مرد خدا بود و خدايش ***** بيعت كن اى دل باز مى‌آيد صدايش١

***

جون جوانمرد:
آتش رگان جون را در خويش مى‌سوخت ***** چونان لهيب ناله‌ى درويش مى‌سوخت
تنها سرود ماندگار درد را خواند ***** مصراع خونين بهار درد را خواند
از غيرت ناب ابوذر آبديده ***** نيلى ولى همخون مهتاب و سپيده
در سايه‌ى سرو ولايت زندگى كرد ***** خون خدا خون خدا را بندگى كرد
او مرگ را آغاز راه زندگى ديد ***** آزادگى را پاى بند بندگى ديد
وقتى كه قانون سياهى تار مى‌زد ***** با ارغنون صبح موسيقار مى‌زد
او پاره‌هاى پيكر خورشيد را ديد ***** بوران تير و هق‌هق ناهيد را ديد
ضرب سه زخمه بر سه تار حلق اصغر ***** شور بلا در شوره‌زار ناى اكبر
او ديد قاسم را ميان حجله‌ى خون ***** عباس را غرق فرات و دجله خون
ناگاه عقل خويش را مهر جنون كرد ***** روى عروس عشق را آذين ز خون كرد
گسترد پيش پاى دل قاليچه جان ***** از جان گذشت آرام و آمد سوى جانان
وقتى كه زد شبگرد او را دشته از پشت ***** برگوش شب زد مشرق خون ديو را كشت
وقتى كه خود را كشته‌ى تيغ بلا ديد ***** سر را در آغوش امام كربلا ديد
سر را به پايى ديد كانجا خفت اكبر ***** مهمان در آغوشى كه پرپر گشت اصغر
دستى كه خون را از رخ او پاك مى‌كرد ***** بوسيدنش را آرزو افلاك مى‌كرد
از شرم در چشم امامش آب مى‌شد ***** از غيرتش مردانگى سيراب ميشد
بر روى زانوى حبيبش جون جان داد ***** همرنگ خون بى‌شكيبش جون جان داد

[١] شب شعر عاشورا؛ ص ١٢٧-١٢٩.