احمد كمال پور، در سال ١٢٩٧ ه‌. ش. در مشهد ديده به جهان گشود. تحصيلات خود را در مدرسه‌ى نظميه‌ى شهر خود گذراند. سيزده ساله بود كه پدر خود را از دست داد و سرپرستى او را دايى‌اش به عهده گرفت امّا خود نيز ناگزير بود درآمدى براى تحصيل و معيشت پيدا كند. در سال ١٣٠١ شاهنامه خوانى را وسيله‌ى كسب درآمد قرار داد، بنابراين روزها به مدرسه رفت و شبها به شاهنامه‌خوانى پرداخت.

كمال بى‌شك از استعداد و قريحه‌ى شعر و شاعرى بهره داشت و شاهنامه‌خوانى زمينه‌ى شاعرى او را آماده كرد و ذوق و توانايى شعر را در او بيدار و تقويت ساخت، و در آن هنگام كه شاعرى را تجربه مى‌كرد به انجمن‌هاى ادبى راه يافت و در سلك شاعران درآمد و در شعر تخلّص «كمال» را برگزيد. وى از شاعران قصيده‌سراى خوشنام خطه‌ى خراسان است. محمود فرّخى در ارشاد و راهنمايى شعر او از عوامل مؤثر بود و سپس از استادان دكتر فيّاض، دكتر رجايى و نويد بهره‌ها گرفت و به عنوان شاعرى توانا درآمد.

كمال در سرودن انواع شعر تواناست. بخصوص در قصيده‌سرايى مهارت و استادى دارد و اشعارش از انسجام و استحكام لفظ و لطف مضمون برخوردار مى‌باشد و در سال ١٣٥٦ شمسى مجموعه‌ى «آيينه‌ى كمال»، به كوشش محمد حسين ساكت در بزرگداشت او چاپ گرديده است١.

-*-

وداع:
ز كويت اى برادر با دو چشم خون فشان رفتم ***** ز بار رنج و غم با قامتى همچون كمان رفتم
تو گر از خون خود اين سرزمين را گلستان كردى ***** ولى من همچون بلبل با فغان زين گلستان رفتم
اميدم بود روزى سوى يثرب با تو برگردم ***** به سوى شام آخر بى‌تو اى آرام جان رفتم
بمان اى كاروان سالار فارغ دل درين منزل ***** كه من با كاروانى حسرت و آه و فغان رفتم
تو ماندى با شهيدان در زمين كربلا و من ***** به سوى شام همراه زنان و كودكان رفتم
تو كردى آشيان در اين چمن اى عندليب جان ***** من آخر بال و پر بشكسته از اين آشيان رفتم
به سوى غربت از اين دشت با صد ناله و شيون ***** به همراه اسيران چون دراى كاروان٢ رفتم٣

***

گل بى‌خار:
اى شمع فروزان به شبستان كه بودى‌؟ ***** ديشب به كجا رفتى و مهمان كه بودى‌؟
از دورى روى تو من آرام ندارم ***** اى جان من آرام دل و جان كه بودى‌؟
من ديده چو يعقوب به ره دوخته بودم ***** اى يوسف گم گشته، به زندان كه بودى‌؟

[١] سخنوران نامى معاصر؛ ج ٥، ص ٢٩٤٥.

[٢] دراى كاروان: رنگ قافله.

[٣] گلشن كمال؛ ص ١٨٥.