بردند به يغما سرو سامان تو را، دوش ***** خود زيور و زيب سرو سامان كه بودى‌؟
بعد از تو برادر! شده‌ام خوارتر از خار ***** تو اى گل بى‌خار، به بستان كه بودى‌؟
شب تا به سحر، اشك به دامان بفشاندم ***** اى گوهر يكدانه به دامان كه بودى‌؟١

***
حسين آمد و آمد سفير آزادى ***** حسين آمد و بنمود خلق را ره راست
حسين آمد و در دست او زمام جهان ***** حسين آمد و او خود جهان مُستوفاست
حسين جان نبىّ و نبى‌ست جان حسين ***** حسين آينه‌ى چهره‌ى رسول خداست
حسين رهبر مردان راه آزادى ***** حسين مظهر وارستگى و لطف و صفاست
حسين اصل صلوة و حسين روح حيات ***** حسين منشأ ايجاد و مستشار قضاست
حسين ضابط تورات و حافظ انجيل ***** حسين معنى قرآن و اُسوه‌ى تقواست
حسين واسطه‌ى بين كوثر و تسنيم ***** حسين رابطه‌ى روح حيدر و زهراست
حسين پيشرو و پيشگام جانبازان ***** حسين راهبر و رهنماى راه هداست
حسين رهبر دلدادگان وادى عشق ***** حسين قافله سالار و سيّد الشهداست
حسين دادرس و دادخواه مظلومان ***** حسين قبله‌ى حاجات مردم دنياست
حسين بحر محيط و حسين فُلك نجات ***** حسين منجى امروز و شافع فرداست
لواى اوست كه افكنده سايه بر سر خاك ***** ولاى اوست كه كهف است و عروة الوثقاست
مپيچ سر ز ولايش كه روز رستاخيز ***** كسى كه سايه به سرافكند همين مولاست
درم خريد توام اى سليل پاك خليل ***** عنايتى، كه مرا چشم دل به سوى شماست
بخوان مرا كه ببينم به چشم ظاهربين ***** مرا كه ديده‌ى باطن ز ديدنت اعماست
اگر به توس شدم پاى بند و خاك نشين ***** تنم به توس مقيم است و دل به كرب و بلاست
اگر به سوى تو دارم دراز، دستِ نياز ***** از آن بود كه عطا و سخاى تو درياست
شهيد عشق! سخن‌ها مراست با تو و ليك ***** درين چكامه نيايد يك از هزاران راست
نه طبع كرد مرا يارى و نه خامه، نه لفظ ***** دريغ و درد كه اين هر سه بر خلاف رضاست
توان مدح تو از چون منى نمى‌آيد ***** به ناتوانى طبعم همين چكامه گواست
كسى كه خامه‌ى تقدير مانده در وصفش ***** مديح او نه سردار خامه‌ى ادباست
ستوده است خدايت در آيه‌ى تطهير ***** كجا مديح تو كار «كمال» بى‌سر و پاست
اميد مرحمت از حضرت تو دارم و بس ***** بدين اميد شب و روز دست من به دعاست
اگر چه دورم از آن روضه‌ى بهشت آيين ***** خدا گواست دل بى‌شكيب من آن جاست
خوشا به حال كسى كو به روضه‌ى تو نشست ***** بدا به روز كسى كو ز درگهت برخاست
عزيز فاطمه! از دل برآمد اين جامه ***** بدان طريق نگفتم كه شيوه‌ى شعر است
اگر قبول تو افتد چكامه‌ام، شايد ***** كه افتخار كنم بر جهانيان و سزاست٢

[١] همانجا.

[٢] رستاخيز لاله‌ها؛ ص ١٤١ و ١٤٢.