وقتى شفق خورشيد را در كام مى‌برد ***** دشمن اسيران را به سوى شام مى‌برد
خورشيديان را در سراى شب نشاندند ***** داغ جهان را بر دل زينب نشاندند
گفتى: فراز شاخه‌ها گلها به خوابند ***** يا نيزه‌ها مهمان خون آفتابند
زينب خروشان بود در زندان محمل ***** سجّاد در سوز تبى منزل به منزل
خود قافله مى‌رفت در موج سعادت ***** زان كاروان بر پا همه عطر شهادت
بر چشم گريان و گريبان دريده ***** خورشيد را ديدم و ليكن سر بريده
بود آن بلند اختر سرش ماه منوّر ***** سر اين چنين ممكن بود اللّه اكبر!
تب شعله‌اى بر پيكر سجّاد مى‌زد ***** خود آتش صحرا به محمل باد مى‌زد
مى‌گفت آن كودك چرا سردار ما نيست ***** در راه غربت كاروان سالار ما نيست
ديگر قرار زندگى از جان ما رفت ***** عباس كو! قاسم چه شد! اكبر كجا رفت
بس كودكان كز تشنگى بى‌تاب بودند ***** گل‌هاى زهرا در سفر بى‌آب بودند
واى از دلم بايد سخن پايان پذيرد ***** ترسم كه از سوزش قلم آتش بگيرد
بس كن سخن‌هاى عجب دنيا فسانه‌ست ***** درياى ژرف رنج و محنت بى‌كرانه‌ست
آوخ چه گويم فرصت گفتار تنگ است ***** اهريمن نامردمى را فكر جنگ است
زين ماجرا چشم «شفق» درياى خون شد ***** ديگر تمام آسمانها لاله‌گون شد

***
وقتى شفق خورشيد را در كام مى‌برد ***** دشمن اسيران را به سوى شام مى‌برد
خورشيديان را در سراى شب نشاندند ***** داغ جهان را بر دل زينب نشاندند

***

زينب و عاشورا:
ظهر عاشورا دلم را غم گرفت ***** زانكه خون در ديده‌ى عالم گرفت
خاك از خون شهيدان رنگ شد ***** عرصه بر اولاد زهرا تنگ شد
دختران آشفته حال و دربدر ***** هر طرف گريان به دنبال پدر
آتشى در خيمه‌ها افروختند ***** كودكان بى‌گنه را سوختند
كربلا بود و پريشان زينبش ***** سيد سجاد بود و يا ربش
بر شد از هر سو صداى يا حسين ***** داشت هركس گفتگويى با حسين
يكطرف زينب سر راهش گرفت ***** بوسه‌اى از چهره‌ى ماهش گرفت
سوى ديگر كودكان فاطمه ***** جملگى در شيون و در همهمه
دمبدم در رزمگاه كربلا ***** بود فرياد عطش تير بلا
دختران كعبه بى‌ياور شدند ***** غنچه‌هاى فاطمه پرپر شدند
كو دلى كاندر غمش بى‌ناله زيست ***** در عزاى او «شفق» هم خون گريست