يوسفعلى مير شكاك متخلص به «بيدل» در سال ١٣٣٨ ه‌. ش در پشتكوه لرستان ديده به جهان گشود. سرودن شعر را از نوجوانى شروع كرد و جلوه‌اش نيز بيشتر از زمان پيروزى انقلاب است. وى از شاعران مذهبى اين عصر مى‌باشد. بيشتر به قالب غزل مى‌پردازد. مير شكاك علاوه بر شاعرى در نقد و تحليل شعر و نويسندگى نيز شناخته شده است و اكثر مقالاتش در مطبوعات به چاپ رسيده است.

از مير شكاك تاكنون اين كتاب‌هاى شعر به چاپ رسيده است: «قلندران خليج»، از «چشم اژدها»، «از زبان يك ياغى»، «ماه و كتان» و نيز چند كتاب مقاله با نام‌هاى: «در سايه سيمرغ»، «اجمال و تفصيل»، «ستيز با خويشتن و جهان»١

-*-

دور عاشقان آمد:
خيز و جامه نيلى كن! روزگار ماتم شد ***** دور عاشقان آمد، نوبت محرم شد
نبض جاده بيدار از بوى خون خورشيدست ***** كوفه رفتن مسلم، گوئيا مسلّم شد
ماه خون گواه آمد، جوش اشك و آه آمد ***** رايت سپاه آمد، كربلا مجسّم شد
پاى خون دل واكن، دست موج پيدا كن ***** رو به سوى دريا كن، ساحلى فراهم شد
گريه كن، گلاب افشان! گل به خاك مى‌افتد ***** باد مهرگان آمد، قامت على خم شد
قاسم و تپيدنها، لاله و دميدنها ***** مجتبى و چيدنها، گل دوباره خرّم شد
تشنه، اضطراب آورد، آب مى‌شود عباس ***** گو فرات، خيبر شو! مرتضى مصمم شد
خادم برادر بود از ره پرستارى ***** در قدم مؤخر بود، از وفا مقدّم شد
نوبت حسين آمد، كآورد به ميدان رو ***** نه فلك به جوش آمد، منقلب دو عالم شد
چرخ در خروش آمد، خاك شعله پوش آمد ***** آسمان به جوش آمد، كشته اسم اعظم شد
بر سر از غم زهرا، خاك مى‌كند مريم ***** با مصيبت خاتم، تازه داغ آدم شد
دشمن حسين افكند اربه چاه يوسف را ***** چاه چشمه‌ى كوثر، گريه آب زمزم شد
گرچه عقده‌ى دل بود، آبروى (بيدل) بود ***** كز هجوم فرصت‌ها اين فغان فراهم شد

***

خون خورشيد:
چو هى‌هاى سواران، دشت‌ها را ***** به زير بال گيرد، شايد اين اوست
من و آيينه مى‌گوييم و آنگاه ***** فعان سر مى‌دهيم از ماتم دوست

*
فغان سر مى‌دهيم و يكدگر را ***** ملامت مى‌كنيم از زنده ماندن
در آنجايى كه خورشيد آفرين خواند ***** به مردان، شعر مردن را نخواندن

[١] فرهنگ شاعران جنگ و مقاومت؛ ص ٣٠٤.