دانشنامه شعر عاشورایی - محمد زاده، مرضیه - الصفحة ١٢٢٢ - قاسم سيّاره
قاسم سيّاره
قاسم سياره فرزند هاشم متخلص به «آشفته» به سال ١٣٠٣ ه. ش در شهر «دهاقان» متولد شد.
پدرش فردى صاحب قريحه در شعر بود كه ميراث وى به آشفته و از او به پسرش «پريش» رسيده است. وى از سال ١٣١٠ ساكن شهرضا گرديد و در اين شهر به تحصيل پرداخت و با فراغت از تحصيل به اشتغال هنرى (عكاسى) روى آورد ولى بزودى اين كار را رها كرد و به مطالعه و آفرينش هنرى پرداخت. مجموعه سرودههاى وى در كتابى به نام «خوشه» تدوين و چاپ شده است.
-*-
سلام بر حسين (ع):
آمد
كه سرفرازد و آمد كه جان دهد ***** ايثار محض را شرف جاودان دهد
آمد حسين تا به گلستان
مصطفى
***** بالش به هر جوانه ز خون جوان دهد
آمد كه با وجود دگر راست
قامتان
***** از پا فتادگان ستم را توان دهد
آمد كه با حماسه و با
انقلاب سرخ ***** دين
را ز جور حادثه، خط امان دهد
آمد كه بر نماى بلنداى
قامتش
***** جاى هزار بوسه به تير و سنان دهد
آمد كه بلبلان نوا خوان
عشق را ***** بر
شاخسار باغ بهشت آشيان دهد
آمد گهر فشان و سرافكن
به پاى دوست ***** تا عشق را به ديدهى باور، نشان دهد
آمد كه با طلوع درخشانِ
چهرِ خويش
***** اين توده خاك را شرف آسمان دهد
آمد كه گه ز آمدن و گه ز
رفتنش ***** ما
را لب شكفته و اشك روان دهد
آمد به بزم انجمن
«آشفته»، پيرِ ما ***** كز
فيضش افتخار به آزادگان دهد١
[١] خوشه؛ ص ١١٠.