كاروان كربلا:
شيعيان ديگر هواى نينوا دارد حسين ***** روى دل با كاروان كربلا دارد حسين
از حريم كعبه‌ى جدش به اشكى شست دست ***** مروه پشت سر نهاد امّا صفا دارد حسين
مى‌برد در كربلا هفتاد و دو ذبح عظيم ***** بيش از اينها حرمت كوى منا دارد حسين
پيش رو راه ديار نيستى كافيش نيست ***** اشك و آه عالمى هم در قفا دارد حسين
بس كه محمل‌ها رود منزل به منزل با شتاب ***** كس نمى‌داند عروسى يا عزا دارد حسين
رخت و ديباج حرم چون گل به تاراجش برند ***** تا به جايى كه كفن از بوريا دارد حسين
بردن اهل حرم دستور بود و سرّ غيب ***** ورنه اين بى‌حرمتى هاكى روا دارد حسين
سروران، پروانگان شمع رخسارش ولى ***** چون سحر روشن كه سر از تن جدا دارد حسين
سر به قاچ زين نهاده، راه پيماى عراق ***** مى‌نمايد خود كه عهدى با خدا دارد حسين
او وفاى عهد را با سر كند سودا ولى ***** خون به دل از كوفيان بى‌وفا دارد حسين
دشمنانش بى‌امان و دوستانش بى‌وفا ***** با كدامين سركند، مشكل دو تا دارد حسين
سيرت آل على (ع) با سرنوشت كربلاست ***** هر زمان از ما، يكى صورت نما دارد حسين
آب خود با دشمنان تشنه قسمت مى‌كند ***** عزّت و آزادگى بين تا كجا دارد حسين
دشمنش هم آب مى‌بندد به روى اهل بيت ***** داورى بين با چه قومى بى‌حيا دارد حسين
بعد از اينش صحنه‌ها و پرده‌ها اشك است و خون ***** دل تماشا كن چه رنگين سينما دارد حسين
ساز عشق است و به دل هر زخم پيكان زخمه‌اى ***** گوش كن عالم پر از شور و نوا دارد حسين
دست آخر كز همه بيگانه شد ديدم هنوز ***** با دم خنجر نگاهى آشنا دارد حسين
شمر گويد گوش كردم تا چه خواهد از خدا ***** جاى نفرين هم به لب ديدم دعا دارد حسين
اشك خونين گوبيا بنشين به چشم «شهريار» ***** كاندرين گوشه عزايى بى‌ريا دارد حسين٢

*** با اقتباس از شعر ابو العلاء معرّى شعرى به نام «پايان روزگار» سروده است:
از دو شهيد عشق: على و حسين (ع) او ***** دو قطره خون پريده به دامان روزگار
از آن ازل به نام شفق اين دو قطره خون ***** هر روز و شب گرفته گريبان روزگار
دارند مى‌كشند به كشتارگاه حشر ***** كآنجاست ختم و قصه و پايان روزگار

***

[١] تذكره شعراى آذربايجان؛ ج ٣، ص ٤٠٦. چهار صد شاعر برگزيدۀ پارسى‌گوى؛ ج ١، ص ٥١٠ تذكره شعراى معاصر ايران؛ ج ١ ص ٢٧٤. ادبيات دوره بيدارى و معاصر؛ ص ٣٥٦.

[٢] ديوان شهريار ج ١، ص ٧٠.