دردا كه راه باديه گم كرد خسروى ***** كش عقل رهنماى به ره راهبر گرفت
بس نامه‌ها ز كوفه نوشتند و هر كسى ***** روز و شبان ز مقدم پاكش خبر گرفت
خواندند سوى خويش و به ياريش كس نرفت ***** جز تير چارپر كه شتابيد و پر گرفت
چون ديد خلق را سَرِ نامهربانى است ***** بر مرگ دل نهاد و دل از خلق برگرفت
آمد به دشت ماريه گفت: اين زمين كجاست‌؟
آسوده گشت چون كه بگفتند: نينواست!
چون ديد بر خلاف مراد است كارها ***** فرمود كز شتر بفكندند بارها
افراشتند خيمه و بر رفع كينه خصم ***** برگرد خيمه‌گاه نشاندند خارها
چون اهل كوفه ز آمدن شه خبر شدند ***** دشمن دو اسبه سوى شه آمد هزارها
گرد ملك دو رويه گرفتند فوج‌فوج ***** از پا برهنگان عرب وز سوارها
بگذشت لشكر و عمر سعد شوم بخت ***** سردار لشكر و سر خنجر گذارها
بر گرد شيربچه‌ى حق بيشه ساختند ***** از نيزه‌هاى شيرفكن نيزه‌دارها
شه در ميان باديه محصور دشمنان ***** وز تيغ‌هاى تيز به گردش حصارها
بر روى شاه آب ببستند و اى دريغ ***** از هر كنار موج‌زنان جويبارها
افراشتند آتش كين وز سنان و تيغ ***** بر روزن سپهر برآمد شرارها
بر گرد شه چو لشكر دشمن هجوم كرد ***** يكباره زو كناره گرفتند بارها
روز نهم ز ماه محرم چو شد تمام
خورشيد بخت آل على كرد رو به شام
روز دگر كه خيمه‌ى مشرق زد آفتاب ***** آمد ز خيمه شاه برون پاى در ركاب
ياران گرفته گرد ملك چون ستارگان ***** خود در ميان ستاره به مانند آفتاب
عباس از يمين سپاه و علم به دوش ***** چتر علم فراشته بر فرق ماهتاب
يك سو على اكبر و در دست تيغ تيز ***** چون خشمگين پلنگ و بزير اندرش عقاب
بر پشت ذو الجناح شهنشاه تشنه لب ***** از كام واگرفته به شمشير داده آب
رو كرد سوى خصم كه اى قوم شوم‌بخت ***** چندين به جان خود نخريد از خدا عذاب
خوانديدم از حجاز و كنون مى‌زنيد تيغ ***** شهدى فروختند مزوّر به زهر ناب
بگذشتم از شما ز من خسته بگذريد ***** چندين گنه چرا؟ چو گذشتيد از ثواب
بس گفت و غير تير جوابى نيامدش ***** تا خود چه مى‌دهند به روز جزا جواب
جا دارد از تراب گر افغان شود بلند ***** ظلمى چنين كه رفت به فرزند بوتراب
چون پند سودمند نيافتاد خيل شاه
افروختند آتش هَيْجا١ به رزمگاه

[١] هَيجا: جنگ، ستيز.