اى رو سياه! حنجر خشكيده‌ى حسين ***** مى‌سوزد از براى تو و شد كباب، آب
پژمرده نوگلان حسينى ز تشنگى ***** از روى تشنگان حرم رخ متاب، آب
اين خيل تشنگان همه از آل كوثرند ***** فردا چه مى‌دهى تو به زهرا جواب، آب
بيرون شد از فرات ابو الفضل با شتاب ***** رو سوى خيمه‌هاست بر او هم ركاب، آب
آنجا كه تير خصم تن مشك را دريد ***** ساقى فسرده گشت و گرفت اضطراب، آب
با آن همه اميد دگر نااميد گشت ***** ساقى چو ديد ريخت از آن مشك آب، آب
با ياد كام تشنه‌ى طفلان در حرم ***** لب تشنه داد جان و نخورد آن جناب، آب
در دشت كربلا گذرى كن هنوز هم ***** پيچيده در فضاى حرم بانگ آب، آب

***

اندوه شيرين:
كه بود اين موج، اين توفان، كه خواب از چشم دريا برد ***** و شب را از سراشيب سكون تا اوج فردا برد
كدامين آفتاب از كهكشان خود فرود آمد ***** كه اين‌گونه زمين را تا عميق آسمان‌ها برد
صداى پاى رودى بود، و در قعر زمان پيچيد ***** و بهت تشنگى را از عطشناك دل ما برد
كسى آمد، كسى آن سان كه ديروز توهم را ***** به سمت مشرق آبى‌ترين فرداى فردا برد
كسى كه در نگاهش، شعله‌ى آيينه مى‌روييد ***** و تا آن سوى حيرت، تا خدا، تا عشق ما را برد
به خاك افكند ذلّت را، شرف را از زمين برداشت ***** و او را تا بلنداى شكوه نيزه، بالا برد
دوباره شادى‌ام آشفت با اندوه شيرينش ***** مرا تا بى‌كران آرزو، تا مرز رويا برد
بگو با من، بگو اى عشق، گرچه خوب مى‌دانم ***** كه بود اين موج، اين توفان كه خواب از چشم دريا برد

***

بت ساقى:
آسمان، مات و مبهوت مانده است، در سكوت مه‌آلود صحرا ***** يك بيابان عطش گشته جارى، پاى ديوار ترديد دريا
غوطه‌ور مانده در حيرت دشت، پيكر مردى از نسل طوفان ***** مردى از دوده‌ى خون و آتش، مردى از تيره‌ى روشنى‌ها
كربلا غوطه‌ور در غم اوست، او كه بنض بلوغ زمانه‌ست ***** غربت ساقى تشنگان است، آنچه در دشت جارى‌ست هرجا
هفت پشت عطش سخت لرزيد، آسمان ابرها را فرو ريخت ***** شانه‌هاى زمين را تكان داد، هق‌هق گريه‌ى تلخ سقّا
آه اى غربت بى‌نهايت! آه اى خواهش بى‌اجابت ***** زخم‌هاى بيابان شكفته‌ست. دشت در دشت، صحرا به صحرا
شرمسار لبانت فرات است، بر دل آب افتاده آتش ***** كرده دريا به روى نگاهت، باز آغوش گرم تمنّا
زخم‌هايم دوباره شكفتند، آنچه بايد بگويند، گفتند ***** زخم‌هاى من، اين شعرهايم. زخم‌هايى هميشه شكوفا
در دل: اندوه، اندوه، اندوه! انبوه، انبوه، انبوه ***** عشق: بشكوه، بشكوه، بشكوه! كه نبرده‌ست از ياد، ما را

رباعى:
ز شرم روى ماهش آب شد آب ***** ز شوق ديدنش بى‌تاب شد، آب
نه بر لب‌هاى خود آبى رسانيد ***** نه از لب‌هاى او سيراب شد، آب