سمت سپاه موج كه طوفانْ غرورها ***** لبريز سايۀ مرد كه سمت ستورها
اين سو كه تيغ‌ها به عطش يال مى‌زنند ***** هفتاد و دو فرشته نفس بال مى‌زنند
آن سو كه در كوير سراب ايستاده‌اند ***** از سى هزار بيش به چندين قلاده‌اند
اينك منم كه شعله نفس در گدازه‌ام ***** اينك منم كه راوى اين خون تازه‌ام
بشنو كه نابرابرى و جنگ قصّه نيست ***** بشنو كه شيشه طاقتى و سنگ قصّه نيست
در نبض خاك گرچه تبِ دشنه مى‌تپيد ***** ظهرى غريب بود كه گل، تشنه مى‌تپيد
خون بود و خلسه بود و نماز و نياز بود ***** هفت آسمان براى عروج كه باز بود
ديدم كنار علقمه ماه تمام را ***** چون موج در خروش صلابت امام را
باران تير را چو سپر ايستاده بود ***** چون نخل در هجوم تبر ايستاده بود
هرچند داغدار پسر بود، تازه بود ***** چشم انتظار زخم دگر بود، تازه بود
گويى كه عمر عشق به آخر رسيده بود ***** نوبت به يادگارِ برادر رسيده بود
قاسم چو تيغ، تشنه برون از نيام زد ***** لب‌هاى خشك بوسه به دست امام زد
خون پرده بست چشم عزيز سوار را ***** در كف گرفت هيمنه‌ى ذو الفقار را
مهميز گُرده كوه به سمندى سپيد شد ***** اهل حرم ز آمدنش نااميد شد
آن سرو تازه رُسته كه حيدر تبار بود ***** از بوستان سبز حسن يادگار بود

***

غريبه:
چقدر آشنا مى‌نمايى غريبه! ***** بگو از كجا، از كجايى غريبه‌؟!
در اين شهر و اين شب چه بى‌سر پناهى ***** ندارى مگر آشنايى غريبه‌؟!
دل نخل‌ها تازه شد از عبورت ***** مگر تو ولّى خدايى غريبه‌؟!
تن شهر، بوى ترا مى‌دهد آى ***** تو جان كدام آشنايى غريبه‌؟!
تو در آسمان نگاهت چه دارى ***** كه كردى دلم را هوايى، غريبه‌؟!
غبار كدامين سفر بر تو مانده‌ست ***** كه گرد از دلم مى‌زدايى غريبه‌؟!
به كار كه بستى گره چفيه‌ات را ***** كه از كار من مى‌گشايى غريبه‌؟!
ترا مى‌شناسم، تو را مى‌شناسم ***** تو همرنگ خون خدايى غريبه‌؟!
كمينگاه ديواست اين شهر، اين شب ***** مگر در دل من در آيى غريبه‌؟!
تو رفتى و مانده‌ست در كوچه‌ى شهر ***** نشان از توام ردّ پايى غريبه‌؟!١

[١] شعر خطاب به مسلم بن عقيل است.