٢
باد خزان وزيد به باغ ارم، دريغ ***** گلهاى تازه رفت به تاراج غم، دريغ
شد كشته نور ديده‌ى شامْ انام، حيف ***** در خون تپيده قامت فخر امم، دريغ
تاراج شد سرادق سلطان دين، فسوس ***** بر باد رفت حرمت اهل حرم، دريغ
آن را كه در غزا، عَلَم حق به دست بود ***** هم دست او فتاد ز كين هم علم، دريغ
نور دو چشم ساقى كوثر شهيد گشت ***** با جان و چشم پرعطش و پر زِنَم، دريغ
آنان كه همدم شه دنيا و دين بدند ***** بى‌او شدند همدم رنج و الم، دريغ
ننمود كم سپهر ستمكار ذره‌اى ***** با عترت رسول خدا از ستم، دريغ
يا رب، بر اهل ظلم ندانم چه‌ها رسد
چون روز دادخواهى اين ماجرا رسد

٣
زين جورها كه كرد سپهر پر انقلاب ***** در حيرتم كه از چه دو عالم نشد خراب
آن خيمه‌اى كه هر سحرى با صد انفعال ***** بى‌رخصت اندر آن ننمودى رخ آفتاب
از تيغ ظلم لشكر بداختر يزيد ***** بشكسته شد ستونش و بگسسته شد طناب
آن زينبى كه بود نگهدار بى‌كسان ***** وز اهل بيت سرور دين، فرد انتخاب
نامحرمان تيره دلش تا به شهر شام ***** بر ناقه‌ى برهنه نشاندند و بى‌حجاب
آن سر كه بود زينت آغوش مصطفى ***** پيوسته بود تكيه گهش دوش بو تراب
ببريده شد ز خنجر كفّار، بى‌سبب ***** بر نيزه شد ز كينه‌ى اشرار، بى‌حساب
از اهل بيت پاك برآورده گرد چرخ
گفت آنچه گفت دشمن و كرد آنچه كرد چرخ

٤
جسم شريف سرور دين چون ز زين فتاد ***** بى‌اشتباه، عرش برين بر زمين فتاد
بر خاك تيره از چه نيفتاد آسمان‌؟ ***** زان پيشتر كه جسم شريفش ز زين فتاد
افتاده آه و ناله چنان اندر اهل بيت ***** كز بيم، لرزه بر فلك هفتمين فتاد
از بس به سر زد از غم اين كار، دست خويش ***** از كار دست عيسى گردون‌نشين فتاد
دين كه داشتند نمى‌دانم آن گروه‌؟ ***** كز جورشان، شكست به بنيادِ دين فتاد
گيسو در اين عزا ببريدند حوريان ***** چون اين ندا به ذروه‌ى١ خلد برين فتاد
روح الامين چو شد خبر از بيم اين گناه ***** گفتى كه رعشه بر تن روح الامين فتاد
كس را در اين گناه مجال نطق نماند
بى‌ماتم و ملال كسى غير حق نماند

[١] ذروه: بلندى، اوج، قله.