چندان به درد و داغ عزيزان گداخت دل ***** تا چون زر گداخته آمد دواى غير
نفرين هر شرير به بانگ علن شنيد ***** تا با دعاى خير دهد مدعاى غير
نور هدى، فروغ خدا، شمس مشرقين
برهان حق و حجت قول خدا، حسين

٢
اى دل به مهر داده به حق، دل سراى تو ***** وى جان به عدل كرده فدا، جان فداى تو
اى كشته‌ى فضيلت، جان كشته‌ى غمت ***** وى مرده‌ى مروّت، ميرم به پاى تو
محبوب ما، گزيده‌ى حق صفوه‌ى نبى است ***** مفتون تو، فدائى تو، مبتلاى تو
از بس كه در غم دل مظلوم سوختى ***** يك دل نديده‌ام كه نسوزد براى تو
چرخ كهن كه كهنه شود هر نوى از او ***** هر سال نو كند ره و رسم عزاى تو
هر بينوا نواى عدال به جان شنيد ***** برخاست تا نواى تو از نينواى تو
برهان هستى ابدى، شوق تو به مرگ ***** ميزان ادعاى نبى (ص)، مدعاى تو
روى تو از بشارت جنت به روشنى‌ست ***** آيينه‌اى تمام نماى از خداى تو
نگريختى ز مرگ چو بيگانه، تا گريخت ***** مرگ از صلابت دل مرگ آشناى تو
آزاده را به مهر تو در گردش است خون ***** زين خوبتر نداشت جهان خون بهاى تو
ما را بيان حال تو بيرون ز طاقت است ***** در حيرتم ز طاقت حيرت فزاى تو
هر جا پر از وجود تو در گفتگوى توست ***** هر چند از وجود تو خاليست جاى تو
آن كشته‌ى نمرده تويى كز نبرد خويش ***** مغلوب توست دشمن غالب نماى تو
هركس به خاكپاى تو اشكى نثار كرد ***** زين به چه گوهرى‌ست كه باشد سزاى تو
پيدا ز آزمايش اصحاب پاك توست ***** تعويذ حق به بازوى مرد آزماى تو
هرگز فنا نيافت بقاى تو، زانكه يافت ***** آزادگى بقاى دگر از فناى تو
شايان اقتفاى١ جهانى به همتند ***** ياران پاكباز تو در اقتفاى تو
غم نيست گر به چشم شقاوت نماى خصم ***** كوتاه بود عمر سعادت فزاى تو
«چون صبح زندگانى روشندلان دميست
اما دمى كه باعث احياى عالميست»٢

٣
اى كفر و دين فريفته‌ى حقگزاريت ***** وى عقل و عشق شيفته‌ى جانسپاريت
آموخت دستگيرى افتادگان راه ***** دستِ بريده از كرم دستياريت
دشمن به خوارى تو كمر بسته بود ليك
با دست خود به عزّت حق كرد ياريت

[١] اقتفاى: پيروى، از پى آمدن.

[٢] از صائب تبريزى.