دانشنامه شعر عاشورایی - محمد زاده، مرضیه - الصفحة ١٤٤٢ - احد ده بزرگى
برآشفته
دستار و آشفته مو *****
به خورشيد چون ماه شد روبرو
بگفت اى لبت چشمهى نوش
من ***** نگاهت بلاى دل و هوش من
خدا را، فغان دلم گوش كن ***** مرا همچو جان جذب آغوش كن
بزن چنگ بر چنگ گيسوى من ***** فزون كن خروش و هياهوى من
به تنگ آمده جانم از
تشنگى ***** چكد خون ز چشمانم از تشنگى
خدا را، خدا را، حيات
دلم ***** بده از لب اينك برات دلم
كرم كن از اين چشمه نوشم
بده ***** به دل همچو دريا خروشم بده
خوشا از لبت جام حيرت
زدن ***** چو آيينهها دم ز وحدت زدن
چو خورشيد، مه را دل
افسرده ديد *****
رخش را چو گلبرگ پژمرده ديد
به جذبه كشيدش در آغوش
خويش ***** عسل دادش از چشمهى نوش خويش
چو ياقوت لب را به لعلش
نهاد ***** كشيد از جگر آه آتش نهاد
دلش باز از تاب مى پر
گرفت ***** به ميدان شد و رزم از سر گرفت
خروشيد و كوشيد بىصبر و
تاب ***** چو درياى سرخ و چنان آفتاب
به هر سو عقاب دمان
تاختى ***** صف كين ز دشمن تهى ساختى
همى كشت و افكند از پشت
زين ***** سر و دست نامردمان بر زمين
به ناگاه آن سرو سيمين
بدن ***** رخش سرخ شد چو عقيق يمن
فلق از دو ابروى نازش
دميد ***** ز درياى خون سر به گردن كشيد
افق در افق سرخ در سرخ
شد ***** چنان لاله، قرص قمر سرخ شد
گل سرخ دل سر زد از ديدهاش ***** پريد از قفس روح رنجيدهاش
چه گويم كه آن لحظه چون
بود و چون
***** كه خون بود و خون بود و خون بود و خون
به بالين او خسته دل پير
عشق ***** كشيد از جگرگاه تكبير عشق
از آن داغ يكباره از پا
نشست ***** وجودش چو آينه درهم شكست
خروشيد از دل كه اى
اكبرم ***** عزيز دلم لالهى پرپرم
پس از تو دگر بىهمآوا
شدم ***** در اين غربت آباد تنها شدم
گل داغ روييده در سينهام ***** شرر خيز گرديده آيينهام
پدر را پس از مرگ سرخ
پسر ***** حرام است اين زندگانى دگر
پس از تو قرارى ندارم
دگر ***** به شمشير سر مىسپارم دگر١
***
[١] حديث باب عشق؛ ص ٩٧-١٠٩.