دانشنامه شعر عاشورایی - محمد زاده، مرضیه - الصفحة ١١٧٨ - قاسم رسا
خواست
دستش كه رسد زود به دامان وصال ***** شد
جدا زودتر از ساير اعضا ز تنش
ز ادب چهره بر آن قبلهى
حاجات بسته ***** كه
شود زنده مسيحا ز نسيم چمنش١
***
هالهى ماتم:
جهان را از چه رو ماتم
گرفته
***** زمين و آسمان را غم گرفته
چنان ماتم به گيتى سايه
افكند
***** كه گويى نيّر اعظم گرفته
مگر ماه محرّم شد هويدا
***** كه مه را هالهى ماتم گرفته
جبين قدسيان را از ملالت ***** خطوط درهم و بر هم گرفته
برون كن خاتم شادى ز
انگشت ***** كزين
ماتم دل خاتم گرفته
چه باك از زخم پيكان
عاشقى را ***** كه
از معشوق خود مرهم گرفته
حسين بن على فرزند زهرا
***** كه نور چهرهاش عالم گرفته
چو شير شرزه پرچمدار
اسلام
***** پى نهضت به كف پرچم گرفته
به اشك ديده گلهاى نبوّت
***** غبار غم ز روى هم گرفته
نه تنها دامن خرگاه عصمت ***** كه آتش دامن عالم گرفته
حجاب از پر بر آن خرگاه،
جبريل
***** به پيش چشم نامحرم گرفته
فغان كز خيمهها برخاست
دودى
***** كه اشك از دودهى آدم گرفته
زهى خاك صفا بخشى كه
فردوس
***** صفا ز آن وادى خرّم گرفته
زهى آب گوارائى كه رونق ***** ز آب چشمهى زمزم گرفته
دلم در كنج تنهايى شب و
روز ***** غمش
را مونس و همدم گرفته
***
عترت حق (ع):
اى فلك با سبط پيغمبر
وفا كردى نكردى ***** با
سرور قلب زهرا جز جفا كردى نكردى
لحظهاى جز بر مراد اشقيا
گشتى نگشتى ***** ذرّهاى
جز غم نصيب اوليا كردى نكردى
اى فلك جز سيل اشك و خيل
آه و بار محنت ***** همره
محنتكشان كربلا كردى نكردى
سوختى در آتش كين خيمهى
آل عبا را ***** احترام
از خيمهى آل عبا كردى نكردى
قامت اكبر كشيدى اى فلك
در خاك و در خون ***** نالهى ليلى شنيدى اعتنا كردى، نكردى
شيرخوار تشنه كامش را به
جاى آب دادن ***** جز نشان تير و پيكان بلا كردى نكردى
دست سقاء علمدار حسين بن
على را ***** از
بدن انداختى شرم از خدا كردى نكردى
آب بر شاه شهيدان قطرهاى
دادى ندادى ***** زينب افسرده را از خود رضا كردى نكردى
اى فلك آن دم كه بستى
محمل آل على را ***** جز
ستم با اهل بيت مصطفى كردى نكردى
[١] همان.