اسد اللّه صنيعيان فرزند محمّد هادى متخلّص به «صابر» در سال ١٢٨٢ ه‌. ش. در همدان چشم به جهان گشود. وى در سنين كودكى به مكتب رفت و پس از آموختن قرآن مجيد و خواندن و نوشتن، با ديوان حافظ آشنا شد.

صابر در سال ١٣٠٣ ه‌. ش. به تهران آمد و با اهل عرفان و شاعران زمان مأنوس شد و بر اثر اصرار دوستان تهران را براى اقامت اختيار كرد. پدرش بازرگان بود و خودش در ژاندارمرى خدمت مى‌كرد. توسط ظهور عليشاه به طريقه‌ى نعمت اللّهى مشرّف شده بود. او به سبك هندى شعر مى‌سرود و پيرو صائب و كليم كاشانى بود.

صابر در شاعرى داراى دو جنبه است: يكى جنبه‌ى ذوقى و عرفانى و ديگر جنبه‌ى مذهبى و مرثيه‌سرايى. او در هر دو رشته استادى و مهارت داشته است. وى در سال ١٣٣٥ شمسى در سن ٥٣ سالگى در تهران درگذشت و در امام‌زاده عبد اللّه شهر رى به خاك سپرده شد. مراثى صابر در مجموعه‌ى «بيت الاحزان» چاپ شده است١.

ديوان كامل اين شاعر خوش قريحه در تهران به چاپ رسيده است.

-*-
چون ز فراق اكبر اندر كارزار ***** معنى شقّ القمر شد آشكار
ارغوانى گشت مشكين سنبلش ***** ريخت روى نرگس و برگ گلش
موى او تا شد در خونش لاله‌فام ***** طرّه‌اش را شد سيه روزى تمام
هرچه تير آمد به جسمش در نبرد ***** جاى آن چشمى شد و خون گريه كرد
بر جراحاتش كه جاى شرح نيست ***** با هزاران ديده، جوشن مى‌گريست
هرچه او از تشنگى بى‌تاب بود ***** تيغش از خون عدو سيراب بود
آنچه دشمن كرد با وى در نبرد ***** صدمه‌ى باد خزان با گل نكرد
بس كه خون از هر رگش جوشيده بود ***** سرو، از گل پيرهن پوشيده بود
چون شد از دستش عنان صبر و تاب ***** ناگزير افتاد بر بال عقاب
گفت با آن توسن تازى نژاد ***** كاى به جولان برده‌گوى، از گردباد
اى براق تيز جولان را قرين ***** وى عنان گيرت كف روح الامين
اى همه اوصاف رفرف٢ در خورت ***** وى ملايك چاكر و مير آخورت
اى مبارك توسن فرّخ سرشت ***** وى چراگاه تو بستان بهشت
اى هلال ماه نو، نعل سمت ***** وى خجل گيسوى حورا از دُمت
اى پى تعويض نعلت تا به حال ***** آسمان آورده ماهى يك هلال
كار ميدان دارىِ من شد تمام ***** وقت جولان تو شد، اى خوش خرام

[١] اشك خون؛ ص ١٣٧. سيماى شاعران؛ ص ٣٠٦.

[٢] رفرف: نام اسب رسول اللّه.