دنيا فروختى به يكى كهنه پيرهن ***** اى خاك بر سرم، چه شد آن مندرس ركو١
پس هِشت سر به پاش چو زلفى كه سر بگوش ***** تا سر كند حديث شب هجر، موبمو
يعنى ببين كه خصم جفا جو به ما چه كرد ***** از دى كه گشته‌اى تو ز طفلان كناره‌جو
بنگر به عارضم كه چسان گشته نيلگون ***** از بسكه شمر دون زده سيلى مرا به رو
حاشا دوباره دست بدارم ز دامنت ***** كلاّ كه برنخيزم از اين آستان و كو
تا قصّه‌هاى هجر دهم شرح يك به يك ***** دشمن چون رفت و ما و تو مانديم دوبه‌دو
بدهم به زخم پيكر افزون ز اخترت ***** از ريزش ستاره به رخساره، شست و شو
گر چاك گشته دامن گل از جفاى خار ***** بلبل صفت به سوزن مژگان كنم رفو
بر دوش طفل ديده كشم بهر اصغرت ***** هر لحظه آب از دل خونين سبو سبو
وا حسرتا كه خصم دغا فرصتش نداد ***** يكدم براى عرض دعا مهلتش نداد
يك درد نگفته هنوز از هزار را
كز گل جدا نموده به سيلى هزار را
پرويز شب چو از بَرِ شبديز٢ شد فرو ***** زد صولجان٣ عاج بر اين سيمگونه گو
گرديد صبح شام اسيران دربدر ***** شد تيره‌روز پرده‌نشينان كوبه‌كو
افتاده در سرادق عصمت نوا و شور ***** چون شد بانگ مخالف به «اِرْكَبُوا»٤
مركوب بانوان شه يثرب و حجاز ***** شد بى‌جهاز ناقه‌ى وحشى تندخو
كاش آن زمان ز جامعه شيرازه مى‌گسيخت ***** كافكند غل به گردن زين العباد عدو
زان كاروان كه رفته به يغما اثاثشان ***** بى‌پرده بيش ازين نتوان كرد گفت‌وگو
افتاد شور و غلغله در جان بلبلان ***** آن دم كه آمد از گلشان بر مشام بو
گلهاى باغ فاطمه كافكنده بود خوار ***** بى‌آبشان تطاول خس در كنار جو
بيمار شد ز نرگس اكبر ترانه سنج ***** زينب به ياد شور حسين «اَخىّ‌»٥ گو
ناگاه عندليب گلستان بوتراب ***** چشمش فتاد بر گل افتاده‌اى به رو
اوراق گشته مصحف بر رو فتاده‌اى ***** كاز خون نوشته نوك سنان آيه‌ها برو
شد مضطرب چنانكه وقار از سكينه رفت ***** آشفته شد چنانكه بر رخسار ماه، مو
از نرگسش به لاله ز خون ژاله پاش شد ***** سر چون نمانده بود دُر افشان به پاش شد
عنقاى قاف، قافيه از نور ز سرگرفت
يعنى سكينه مُهر ز دُرج گهر گرفت

[١] ركو، ركوى: لباس و جامه ژنده.

[٢] شبديز: نام اسب خسرو پرويز.

[٣] صولجان: چوگان، عصا، عصاى شاهى.

[٤] اركبوا: سوار شويد.

[٥] اخّى: برادرم، اى برادر.