و انكس كه به خاطر نبى آزرده شد از او ***** حق را ز جهل و معصيت، آزار كرده است
يا مرتضى على، به شهيدان روا مدار ***** ظلمى چنين، كه چرخ ستمكار كرده است ***
آمد عشور و در همه ماتم گرفته است ***** آه اين چه ماتم است كه عالم گرفته است‌؟
زان مانده است تشنه جگر، خاك كربلا ***** كز خون اهل بيت نبى نم گرفته است
بر نيزه نيست سرخى خون از سر حسين ***** كآتش به جان نيزه و پرچم گرفته است
زين دود سينه‌ها كه برآمد عجب مدار ***** گر تيرگى در آينه‌ى جم گرفته است
سيمرغ‌وار گم شد ازين غصّه، خرّمى ***** كز قاف تا به قاف جهان غم گرفته است
از بار منّت كرم خاندان اوست ***** پشت فلك كه همچو كمان خم گرفته است
زال سپهر، خون جگر گوشه‌اش بريخت ***** شيرى كه صد هزار چو رستم گرفته است
پيوسته گرچه كار جهان صيد كردن است ***** صيدى چنين به دام فنا كم گرفته است

***
چرخ از شفق نه صاعقه در خرمنش گرفت ***** خون حسين تازه شد و دامنش گرفت
باد اجل بكُشت چراغى كه بر فلك ***** قنديل مهر و مه، ز دل روشنش گرفت
از داغ دل بسوخت چنان لاله زين عزا ***** كآتش ز داغ سينه به پيراهنش گرفت
روزم شب از عزاى حسين است و روزگار ***** زان است تيره‌روز كه آه منش گرفت
خون حسين آن كه پى لعل و دُر بريخت ***** آن لعل و دُر شد آتش و در مخزنش گرفت
اين نور چشم شاهسوارى‌ست كآسمان ***** كحل نظر ز گرد سم تُوسَنش گرفت
در خون نشست ساكن نُه مسكن فلك ***** از رستخيز گريه كه در مسكنش گرفت
آن كو امان نداد به خون حسين و آل ***** فرياد الامان همه در مأمنش گرفت
بر اهل بيت و آل على مرحمت نكرد ***** شمر لعين كه لعنت مرد و زنش گرفت
زير زمين ز مَكْمن١ غيبش عذابهاست ***** تنها نه دست مرگ درين مكمنش گرفت
همسايه هم ز پهلوى او سوخت زير خاك ***** ز آن عذاب كه در مدفنش گرفت

***
ماه محرّم است و شد دجله روان ز چشم ما ***** بهر حسين تشنه لب، شاه شهيد كربلا
با شهداى كربلا، لاف وفا هر آن كه زد ***** گرنه شهيد گريه شد، مدّعى است و بى‌وفا
بس كه ز آتش جگر، گريه‌ى گرم مى‌كنم ***** مردمك دو ديده‌ام، سوخته شد درين عزا
دشمن آل مرتضى، پرده‌ى خويش مى‌درد ***** پنجه‌ى شير حق كجا، روبه حيله‌گر كجا؟
بنده‌ى اهل بيت شده اهلى از آن هميشه است ***** روى نياز بر زمين، دست اميد بر دعا٢

[١] مكمن: كمينگاه.

[٢] سيرى در مرثيه عاشورايى؛ ص ١٩٥ و ١٩٦.