دل نمايان شد ز چاك جوشش ***** خواند با خون آيه‌هاى روشنش
از كمان حرمله تيرى درشت ***** روبرو آمد ولى سر زد ز پشت
تا كه دل با زخم پيكان خو گرفت ***** نيزه در پهلوى او پهلو گرفت

حمله‌ى دشمن به خيام حسين:
ناگهان طغيان ز لشكر سركشيد ***** حرص غارت جيش را در بركشيد
در ميان آن بيابان هر جهول ***** رفت سوى خيمه‌ى آل رسول
سرگرفت از متكّاى خون حسين ***** زد صلا با حالتى محزون حسين
گفت با آن دين فروشان عرب ***** غيرت آموزيد از اصل و نسب
گر شما را نيست دين و اعتقاد ***** ور نمى‌ترسيد از روز معاد
در جهان آزاده خو باشيد و مرد ***** مرد باشيد و به مردان هم نبرد
شمر زد فرياد و با آن خيل گفت ***** از حسين اينك سخن بايد شنفت
باز آئيد اى همه در جنگ خام ***** كار او اوّل كنيد اينجا تمام

شور عاشورا:
بازگشت آن خيل و عالم تيره گشت ***** چشم گردون خون فشاند و خيره گشت
شمر و خولى و سنان و حرمله ***** با غرور و هاى و هوى و هلهله
هر يكى آماده و خنجر به دست ***** تا پى منصب سرى آرد به دست
در ميان، كاملترين، انسان عصر ***** جاودان روحِ فتوح و جان نصر
تن به خشم گله گرگان مى‌سپرد ***** دل به دلبر، جان به جانان، مى‌سپرد
جنگ شد در عصر عاشورا تمام ***** گشت جارى در جهان خون و قيام
آسمان درهاى خود را باز كرد ***** روح هفتاد و دو تن پرواز كرد
شور عاشورا به دوش خون نشست ***** كربلا از كربلا بيرون نشست١

***
آن شب كه شب از حادثه اقبال سحر داشت ***** بزمى به سراپرده‌ى خورشيد، قمر داشت
نى داشت غريبانه نوايى ز دل خون ***** نايى به نوا بود كه آهنگ سفر داشت
مستى، خبرى بود كه بى‌عربده گل كرد ***** در بزم حريفى كه ز خُمخانه نه خبر داشت
پوشيد به عريانى شب جامه‌ى مهتاب ***** آن مهر كه پرچم به پسر دوش قمر داشت
مى‌رفت كه سر در قدم دوست ببازد ***** آن ماه كه انديشه‌ى خورشيد به سر داشت
اهريمن ظلمت نگران بود كه از مهر ***** شبگرد وفا ديده‌ى بيدار سحر داشت
هرگز نشد از گردش افلاك هلالى ***** بدرى كه كمربند كرامت به كمر داشت
درياى كرم، داغ و خروشان و عطش نوش ***** بر ساحل خون موج ز هفتاد و دو سر داشت

[١] شب شعر عاشورا؛ ص ١٠٧-١٢٣.