پرويز بيگى حبيب آبادى در سال ١٣٣٣ ه‌. ش در اردستان چشم به جهان گشود. ديپلم رياضى را در زادگاهش گرفت پس از گرفتن ديپلم، وارد خدمت در آموزشگاه افسرى نيروى هوايى شد و پس از سى سال خدمت بازنشسته گرديد. وى از شاعران بعد از انقلاب اسلامى و درجه‌دار نيروى هوايى است.

سرودن شعر را از سال ١٣٥٦ شمسى آغاز كرده و با تشكيل حوزه‌ى انديشه و هنر به جمع شاعران پيوست. اشعارش به صورت پراكنده در نشريات مختلف كشور، جُنگ‌هاى ادبى و برخى از مجموعه‌هاى گردآورى شده، انتشار يافته است.

آثار انتشار يافته‌ى او عبارتند از: «غريبانه»، «گل، غزل، گلوله»، «آيينه در غبار»، «آن هميشه سبز»، «گزيده‌ى ادبيات معاصر، شماره ٢٦» و حماسه‌هاى هميشه.

-*-
غروب بود و افق، حرف‌هاى گلگون داشت ***** ز تير فاجعه، زينب دلى پر از خون داشت
غروب بود و غريبانه خيمه‌ها مى‌سوخت ***** كرانه چشم بدان حزن بى‌كران مى‌دوخت
نسيم، گيسوى خون را دمى تكان مى‌داد ***** به اين بهانه گل زخم را نشان مى‌داد
كبوترى كه سوى بى‌كران سفر مى‌كرد ***** كرانه را ز تپش‌هاى خون خبر مى‌كرد
مگو مگو كه دل سنگ بى‌خودانه گريست ***** چو آشناى خدا را ميان خون نگريست
دل شكسته‌ى زينب، شكسته‌تر مى‌شد ***** چو چشم طفل به سوداى آب‌تر مى‌شد
فتاده بود ز اوج فلك ستاره‌ى عشق ***** شكسته بود به يك گوشه گاهواره‌ى عشق
ستاده اسب و شكوهش سوار را كم داشت ***** افق به سوگ شقايق هزار ماتم داشت
در آن غروب كه پرواز عشق شد تفسير ***** در آن غروب كه رؤياى اشك شد تعبير
حماسه بود كه از بطن خاك و خون مى‌رُست ***** سرشك بود كه زخم ستاره را مى‌شست
تمام دشت به مفهوم لاله‌ها شده بود ***** ميان باد، پَر لاله رها شده بود
نماز عشق، پر از حرف ارغوانى بود ***** زمانه شاهد گلگون‌ترين معانى بود
به روى دست و سر و پاى باره مى‌راندند ***** دوباره، باره به نعش ستاره مى‌راندند
نسيم، مويه‌كنان مى‌گذشت از هر سوى ***** غبار، بهت‌زده مى‌نشست بر هر روى
نبود دست، كه گيرد ستاره در آغوش ***** ميان تير، تن پاره‌پاره در آغوش
نبود دست، كه بيرون ز زخم آرد تير ***** به خيمه آب رساند اگر گذارد تير
سوار آب، چو پرواز را تجسّم كرد ***** چه صادقانه بدان زخم‌ها تبسّم كرد
ز خون لاله، تمام كرانه رنگين بود ***** خميده بود افق، بس كه داغ سنگين بود
ز سوگ، وسعت جنگل، تب خزان دارد ***** هزار مرثيه چشمان باغبان دارد
هزار مرثيه آرى ز ديده جارى بود ***** بر اين قبيله دگر فصل بى‌قرارى بود