٦
در خون كشيده پيكر «داراى دين» ببين ***** از تن جدا فتاده سر نازنين ببين
شهباز عرش را به هواى ديار قدس ***** در خون خويش بال فشان بر زمين ببين
زين گرگ سالخورده كه در خون كشيده است ***** نور دو چشم شير خدا را كمين ببين
هر سو وداع شاهى و شهزاده‌اى نگر ***** از چشم خونفشان نگه واپسين ببين
طفلان خردسال حرم را نظاره كن ***** بر چشمشان ز شوق پدر آستين ببين
حرف غريب ماندنشان بر زبان نگر ***** گَردِ يتيم گشتنشان بر جبين ببين
همرنگ لاله‌زار ز خون عرصه‌اى نگر ***** وز پا فتاده سرو و گل و ياسمين ببين
در خيمه‌ى حرم ز يتيمان فغان شنو ***** در آن ميانه ناله‌ى روح الامين ببين
بنگر چه‌ها رسيده به اولاد مصطفى ***** بگذار هرچه كرده سپهر و همين ببين
آل نبى درين غم و محنت نظاره كن
بگريز از جهان وز گردون كناره كن

٧
تابنده اختر فلك هشت و چار١ حيف ***** آن نور هر دو ديده‌ى زهرا، هزار حيف
از روى زين به خاك در افتاد عاقبت ***** نور دو ديده‌ى شه دُلدُل سوار٢، حيف
رويى كه بود روشنى آفتاب ازو ***** پوشيد خاك معركه‌اش در غبار، حيف
مويى چو شب كه بر رخ چون روز شاه بود ***** در خون كشيد گردش ليل و نهار، حيف
آن تن كه پرورش به كنار بتول يافت ***** از زخمهاى تيغ و سنان شد فكار، حيف
شد شاه ذو الفقار و نماند از جفاى خصم ***** شهزاده‌اى كه بود ازو يادگار، حيف
رفت آن كه بود نقد شهنشاه لافتى ***** ديگر كسى نماند پى كارزار، حيف
بر باد فتنه رفت به يك جنبش سپهر ***** هر گل كه بود در چمن روزگار، حيف
برخاست صرصرى كه به گلزار مصطفى ***** بر باد رفت حاصل صد نو بهار، حيف
بنگر خزان چه كار به باغ و بهار كرد
هر كار كرد چشم بد روزگار كرد

٨
رفت از ميانه پادشه انس و جان، دريغ ***** بر باد رفت حاصل كون و مكان، دريغ
در گلشنى كه داشت تماشا عنان خويش ***** از مطلق العنانىِ باد خزان، دريغ٣

[١] فلك هشت و چار: آسمانى كه بروج دوازده‌گانه در آن قرار گرفته، و در اينجا كنايه از ائمه اطهار (عليهم السّلام) است، كه دوازده نفرند. و امام حسين (عليه السّلام) اختر تابنده و درخشان اين فلك است.

[٢] دلدل: خارپشت بزرگ، موضوع مهم و امر عظيم. و نام استرى كه مقوقس امير مصر، به پيامبر اكرم هديه كرد و امير المؤمنين بر آن سوار مى‌شد.

[٣] در گلشن اهل بيت پيامبر عليهم السّلام كه تماشا، به احترام، عنان و زمام خود را نگاه مى‌داشت، اينك باد خزانى، عنان رها كرده و گلها را به خاك مى‌اندازد. در اين بيت، «تماشا»، براى مبالغه، به جاى «تماشا كننده» به كار رفته است.