رنگ و رخ چو ماه، ز جورِ كه برشكست ***** شهد سخن بر آن لب شيرين جواب كو؟
زان گل كه كرد پر همه عالم ز رنگ و بو ***** غير از گلاب اشك به عالم گلاب كو؟
زين العباد را كه به زنجير مى‌كشند ***** جدّ بزرگوار كجا رفت و باب كو؟
پا در ركاب رخش برآورد بهر رزم ***** سلطان ما كجا شد و ما را ركاب كو؟
ظلمى كه كرد خصم بر اولاد مصطفى ***** گيرم تمام شرح توان كرد، تاب كو؟
كارى كز آن بتر نتواند شدن، چو كرد
گو بعد از اين فلك پى كار دگر مگرد

٤
رخساره‌اى كه بود به خوبى مه تمام ***** پوشيده كرد معركه‌اش در ته غمام
موئى كه شانه مى‌زدش از پنجه مصطفى ***** صد حلقه حلقه‌اش به ته خاك همچو دام
سروى كه رست از چمن مصطفى، فتاد ***** در جويبار خون و فرو ماند از خرام
برخاك سوده شمر ز روى جفا ببين ***** رويى كه بود بوسه‌گه مرتضى مدام
از پا فكند قامت نخلى كه در چمن ***** پرورده بود فاطمه‌اش با صد احترام
در خون كشيده‌اند و جهان همچنان به جا ***** آن را كه ساكنان فلك بنده و غلام
شهباز عرش بين كه به عزم ديار قدس ***** در خون كشيده بال و پر خويش چون حمام
زان دم كه هشته بود بناى ستم فلك ***** هرگز نكرده بود جفايى چنين تمام
نسبت نمى‌توان به قضا داد اين ستم ***** گويا گسسته بود فلك از قضا زمام
اين ظلم ديگر است كه گردون نگون نشد
عالم تمام غرقه‌ى درياى خون نشد

٥
در كربلا زدند چون آل نبى قدم ***** صد شعله زد ز سينه‌ى كرّوبيان علَم
آن ظلم شد بپاى كه لرزيد آفتاب ***** از باد آه سرد درين نيلگون خِيَم
آزاده سرو باغ دو عالم ز پا فتاد ***** تاريك گشت هر دو جهان از غبار غم
شد جمع و شور نوحه به هفت آسمان فكند ***** هر فتنه‌اى كه بود جهان را ز بيش و كم
از آل مصطفى دم آبى دريغ داشت ***** اى دل ز چرخ سفله مجو شيوه‌ى كرم
نم در جگر نهشت ز بس تشنگى ولى ***** از خونشان رساند در آن دشت نم به نم
چون مهتر حرم تپد از تيغشان به خون ***** با اين سگان دگر چه كند آهوى حرم
بر نيزه‌اش به معركه‌ى كربلا نگر ***** آن سر كه خورده بود به آن مصطفى قسم
ور سينه تاب صبر از اين ماجرا نداشت ***** دل خون شد و ز ديده برون رفت لا جرم
با اين قضيه خون دل ما چه مى‌كند
گريد اگر دو ديده دو دريا چه مى‌كند