٦
فرياد از دمى كه شهنشاه دين پناه ***** در بر سلاح جنگ فروزان چو برق آه
آمد برون ز خيمه و داغ حرم نمود ***** با خيل درد و حسرت و با خيل اشك و آه
بى‌اهتمام حضرت او، اهل بيتِ شرع ***** چون شرع در زمانه‌ى ما مانده بى‌پناه
از دود آه اهل حرم شد سياه‌پوش ***** چون خانه‌هاى اهل حشم خيمه‌هاى شاه
اين يك نشسته در گل اشك از هجوم درد ***** آن يك فتاده از سر حسرت به خاك راه
اشكِ يكى گذشته ز ماهى از اين ستم ***** آهِ يكى رسيده از اين غصّه تا به ماه
زين سوى شه ز خونِ جگر گشته سرخ روى ***** زان سوى مانده خصمِ سيه‌كار، رو سياه
چشمى به سوى دشمن و چشمى به سوى دوست ***** پايى به ره نهاده و پايى به بارگاه
غيرت كشيده گوشه‌ى خاطر به دفع خصم ***** حيرت گرفته اين طرفش دامن نگاه
آتش ركاب گشته در انديشه فكر جنگ ***** سيماب جلوه كرده رگ و ريشه عزم راه
پايش ركاب خواهش و دستش عنان طلب ***** تن در كشاكش حرم و دل به حربگاه
بگرفت دامن شه دين، بانوى حرم
فرياد بركشيد كه اى شاه محترم

٧
دامن‌كشان چنين ز بر ما چه مى‌روى ***** ما را چنين گذاشته تنها چه مى‌روى
بنگر كه در غم تو فتاديم در چه روز ***** اى غمگسار و مونس شب‌ها چه مى‌روى
اولاد فاطمه همگى بى‌كسند و زار ***** اى نور ديده‌ى دل زهرا چه مى‌روى
ما پاى بند صد غم و درديم هر زمان ***** پنهان چه مى‌خرامى و پيدا چه مى‌روى
دانى كه بى‌كسيم و غريبيم و عاجزيم ***** ما را چنين فكنده به صحرا چه مى‌روى
تو ناخداى كشتى شرع پيمبرى ***** كشتى دين فكنده به صحرا چه مى‌روى
در پيش دشمنان كه فزونند از شمار ***** چون آفتاب يك تن تنها چه مى‌روى
صد جان و دل در آتش فرقت كباب شد ***** اى مرهم جراحت دل‌ها چه مى‌روى
اى يادگار يك چمن گل درين چمن ***** از پيش بلبلان تمنّا چه مى‌روى
در دست دشمنان ستمكار نابكار ***** افتاده‌ايم بى‌كس و تنها چه مى‌روى
نه محرمى نه غمخوار و نه يار همدمى ***** بيچاره مانده‌ايم خدا را چه مى‌روى
آن لحظه‌اى كه گلبن آل نبى شكفت
كان شاه رو به جانب اولاد كرد و گفت:

٨
كاى اهل بيت چون سوى يثرب گذر كنيد ***** اول گذر به تربت خير البشر كنيد
پيغام من بس است بدان روضه اين قدر ***** كاين خاك را به ياد من از گريه تر كنيد