من تلخى صبر خدا در جام دارم ***** صغراى رنج مجتبى در كام دارم
من زخم خوردم، صبر كردم، دير كردم ***** من با حسين از كربلا شبگير كردم
آن روز در جام شفق مل كرد خورشيد ***** بر خشك چوب نيزه‌ها گل كرد خورشيد
فريادهاى خسته سر بر اوج مى‌زد ***** وادى به وادى خون پاكان موج مى‌زد

*
بى‌درد مردم ما خدا، بى‌درد مردم ***** نامرد مردم ما خدا، نامرد مردم
از پا حسين افتاد و ما بر پاى بوديم ***** زينب اسيرى رفت و ما بر جاى بوديم
از دست ما بر ريگ صحرا نطع١ كردند ***** دست علمدار خدا را قطع كردند
نوباوه‌گان مصطفى را سر بريدند ***** مرغان بستان خدا را سر بريدند
در برگ‌ريز باغ زهرا برگ كرديم ***** زنجير خائيديم و صبر مرگ كرديم
چون بيوه‌گان ننگ سلامت ماند بر ما ***** تاوان اين خون تا قيامت ماند بر ما
روزى كه در جام شفق مل كرد خورشيد ***** بر خشك چوب نيزه‌ها گل كرد خورشيد٢

***

هجرت:
اين فصل را با من بخوان باقى فسانه است اين ***** فصل را بسيار خواندم عاشقانه است
شبگير غم بود و شبيخون بلا بود ***** هر روز عاشورا و هر جا كربلا بود
قابيليان بر قامت شب مى‌تنيدند ***** هابيليان بوى قيامت مى‌شنيدند
جان از سكوت سرد شب دلگير مى‌شد ***** دل در ركاب آرزوها پير مى‌شد
اميدها در دام حرمان درد مى‌شد ***** بازار گرم عاشقى‌ها سرد مى‌شد
ديدم، شبان خفته را تبدار ديدم ***** بر خفته‌ى شب، شبروى بيدار ديدم
مردى صفاى صحبت آيينه ديده ***** از روزن شب، شوكت ديرينه ديده
مردى حوادث، پايمال همت او ***** عالم ثناگوى جلال همّت او
مردى نهان با روح، هم پيمان نشسته ***** مردى به رنگ نوح در طوفان نشسته
مردى به مردى دشنه بر بيداد بسته ***** در خامشى‌ها قامت فرياد بسته
مردى تذرو٣ كشته را پرواز داده ***** اسلام را در خامشى آواز داده
كاى عالمى آشفته چند آشفتن تو ***** گيتى فسرد از فتنه تا كى خفتن تو
ابر و نباريدن چه رنگ است اين چه رنگ است ***** تيغ و نبرّيدن چه ننگ است اين چه ننگ است
ياد اُحد ياد بزرگى‌ها كه كرديم ***** آن پهلوانى‌ها، سترگى‌ها كه كرديم
شبگير ما در روز خيبر ياد بادا ***** قهر خدا در خشم حيدر ياد بادا...٤

[١] نطع: فرش چرمين.

[٢] رجعت سرخ ستاره؛ ص ٦٣-٦٦.

[٣] تذرو: قرقاول، نام پرنده‌اى.

[٤] رجعت سرخ ستاره.